حرف‌های تکراری پاکستان

ملاقات رییس جمهور غنی و محمدنواز شریف نخست وزیر پاکستان در حاشیه‌ی نشست شانگهای زیاد بازتاب رسانه‌ای در داخل کشور نیافت. تمام محافل سیاسی و رسانه‌ای کابل به طور قطع و یقین به این باور اند که پاکستان به گفته‌هایش عمل نمی‌کند. همین باور سبب شده که ملاقات رییس جمهورغنی و نخست وزیر پاکستان در رسانه‌های داخلی زیاد بازتاب نیابد. باور عموم بر این است که پاکستان به هیچ یک از توافقاتی که در گذشته انجام داده بود، پابند نیست. به همین دلیل هر نوع لفاظی پاکستانی‌ها برای مردم افغانستان ارزشی ندارد و رسانه‌های کشور هم به آن اهمیت نمی‌دهند.
رییس جمهور غنی در نشست شانگهای به محمدنواز شریف گفته است که دوام خشونت در افغانستان آن هم در ماه رمضان قابل قبول نیست. در این گفت‌وگو ظاهراً دو طرف توافق کرده‌اند که برای مبارزه با تروریسم کمیته‌های مشترک بسازند و هم هم‌آهنگی‌ها را در مبارزه با تروریسم با واشنگتن و چین انجام دهند. به نظر می‌رسد که چین بیشتر حالا فعال شده است و قرار است که درآینده وزیر خارجه‌ی آن کشور از کابل دیدن کند.
در اعلامیه‌ی ارگ آمده است که اولین کمیته‌ی مشترک مبارزه با تروریسم افغانستان و پاکستان در کابل تشکیل جلسه می‌دهد و دومین جلسه‌ی آن در اسلام‌آباد برگزار می‌شود. در ملاقات غنی و نوازشریف توافق شده است که افغانستان و پاکستان ملاقات‌های دوجانبه را ادامه می‌دهند تا مساعی مشترک هر دو طرف در مبارزه با ترور، مصداق عینی پیدا کند.
هیچ کسی در کابل به گفته‌های پاکستان باور ندارد. همه حوادث سال ۲۰۱۴ و رویکرد جدید رییس جمهورغنی را به یاد دارند. رییس جمهور غنی چند روز قبل از ملاقات با نوازشریف در همین کابل گفت که او دست دوستی به سوی پاکستان دراز کرد، اما از جانب آنان پذیرفته نشد. رییس جمهور غنی به صراحت گفت که او نمی‌داند پاکستان از افغانستان چه می‌خواهد. روشن است که میانجی‌گری‌های جهانی زمینه‌ساز ملاقات رییس جمهور غنی و نوازشریف در حاشیه‌ی نشست شانگهای شد، اما به نظر نمی‌رسد که این ملاقات سرآغاز یک روند باشد.
هیچ کسی در کابل به پاکستان اعتماد ندارد. پاکستان اگر واقعاً می‌خواهد با افغانستان دوستی کند، باید گام‌های شجاعانه بردارد. افغانستان این گام‌ها را در سال ۲۰۱۴ گذاشت، اما از سوی پاکستان جواب مثبت نگرفت. حال اگر پاکستانی‌ها واقعاً می‌خواهند دوستی کنند، باید اقداماتی انجام دهند تا اعتماد حداقلی جانب افغانستان به اسلام‌آباد، اعاده شود.
پاکستان باید رهبران شبکه‌ی حقانی و طالبان را بازداشت کند، آنان را به کابل بسپارد. اگر چنین چیزی تحقق یابد، اعتماد میان دو کشور اعاده می‌شود و حکومت با پشتوانه‌ی افکار عمومی روی میز مذاکره با پاکستان می‌نشیند.
اگر پاکستان گام‌های اساسی بر ندارد، هیچ تغییری در این وضعیت نمی‌آید. پاکستانی‌ها باید بدانند که نمی‌توانند به سیاست بی‌ثبات‌سازی افغانستان ادامه دهند. بالاخره این سیاست، روزی بحران را در پاکستان عمیق می‌سازد. بی‌ثباتی داخلی پاکستان هم وقتی مهار می‌شود که این کشور، از جنگ مخفی‌ای که بر ضد افغانستان راه انداخته، دست بردارد و با افغانستان به صلح برسد.

اشتراک گذاري با دوستان :