افتضاح حکومتداری محلی

وضعیت حکومتداری محلی خیلی خراب است. یک گزارش ۸صبح نشان می‌دهد که حداقل ۱۰۰ ولسوالی با سرپرست اداره می‌شود. ارگان‌های محلی نتوانسته است که این صد سمت را به داوطلبی بگذارد. این ضعف اداره را نشان می‌دهد. به رغم که شعارهایی که رییس‌جمهور می‌دهد، بهبود چندانی در حکومتداری محلی نیامده است. به نظر می‌رسد که مسوول این وضعیت هم ریاست‌جمهوری است.
ریاست‌جمهوری همان طوری که از طریق اداره امور سد راه کامیاب‌شده‌های امتحان کمیسیون اصلاحات اداری می‌شود، نگذاشته است که ۱۰۰ پست ولسوالی به داوطلبی گذاشته شود. کسانی که در ریاست‌جمهوری مسوولیت دارند، فکر می‌کنند که صد پست ولسوالی اگر به صورت نورمال به رقابت گذاشته شود، ترکیب قومی مدنظر آنان برهم می‌خورد.
حلقه قوم‌گرای ارگ که تا حد زیادی بر رییس‌جمهور هم نفوذ دارند، روند طبیعی و قانونی اصلاح اداره را مانع می‌شوند. آنان نمی‌گذارند که کمیسیون اصلاحات اداری کارش را انجام دهد. این کمیسیون از داوطلبان ماموریت در دستگاه دولت امتحان می‌گیرد، امتحان به پایان می‌رسد، عده‌ای گزینش می‌شوند و بعد اداره امور می‌آید و از مقرری کسانی که در امتحان مشروع و رقابتی کمیسیون اصلاحات اداری موفق شده‌اند، جلوگیری می‌کند.
همین طور ریاست‌جمهوری به احتمال قوی مانع از اجرای قانون می‌شود و نمی‌گذارد که ۱۰۰ پست ولسوالی به داوطلبی برود. اگر این سمت‌ها به رقابت آزاد گذاشته شود، کسانی کامیاب می‌شوند که مدنظر حلقه ارگ نیست. همان حلقه‌ای که برای فاروق اعظم در ارگ تریبون می‌دهد، مانع از اجرای قانون نیز می‌شود. آنان نمی‌خواهند که اصلاحات بیاید. این حلقه فکر می‌کند که رسالت قومی دارد. این حلقه فکر می‌کند که اگر آنان اجازه دهند که کارها روال عادی و طبیعی خود را طی کند، رسالت قومی آنان ناقص می‌ماند.
رییس‌جمهور باید خودش را از نفوذ این حلقه رها کند. او باید افغانستان‌شمول فکر کند. بیشتر از هرمقام دیگر رییس‌جمهور به اطلاعات امنیتی دسترسی دارد. رییس‌جمهور می‌داند که چه درصد قلمرو کشور در اختیار دولت است و روزانه چه تعداد از منسوبان نیروهای امنیتی کشور در راه حفظ دولت جان می‌دهند. حفظ دولت چیز انتزاعی نیست. آنانی که برای حفظ دولت جان می‌دهند، آرمان‌شان این است که دولت مدرن در افغانستان روی کار باشد، قانون را اجرا کند، در میان شهروندان تبعیض روا ندارد و برای ترقی کشور بکوشد. اما جلوگیری از اجرای قانون، اداره ولسوالی‌ها با سرپرست، به رقابت نگذاشتن پست‌ها، راه ندادن کامیاب‌شده‌ها به ادارات، همه در تضاد با آن ارزش‌هایی است که نیروهای امنیتی برای حفظ آن جان می‌دهند.
نیروهای امنیتی جان می‌دهند تا قانون اجرا شود، نه این که یک حلقه قوم‌گرا بیاید و مانع از تطبیق قانون شود. این حلقه قوم‌گرا همان قدر به کشور زیان دارد که طالبان دارند. اگر جنگ طالبان مانع از تامین امنیت، سرمایه‌گذاری و توسعه می‌شود، رفتارهای حلقات قوم‌گرا و ممانعت از اجرای قانون جلو تحقق ارزش‌هایی را می‌گیرد که نیروهای امنیتی مان به‌خاطر آن جان می‌دهند. رییس‌جمهور باید خود را از نفوذ این حلقه آزاد کند.

اشتراک گذاري با دوستان :