بانوان مشتری: خوش داریم وسـایل مورد نیازمان را خانم‌ها بفروشند

اگر گشتی به فروشگاه‌ها و مارکیت‌های شهر کابل بزنید، مشاهده می‌کنید که در کنار مردان، برخی از زنان نیز به شغل دکان‌داری و خرید و فروش مشغول‌اند.
یکی از آن‌ها، ندا سادات است. دکانش در غرب کابل در یکی از فروشگاه‌های لباس است. او چند سال است که وسایل زنانه می‌فروشد. خانم سادات گفت: «قبل از ازدواج، در باغ زنانه کابل خوراکه‌فروشی داشتم، اما بعد از ازدواج از پول پس‌اندازم یک موتر برای شوهرم خریدم و متباقی آن را دکان وسایل زنانه فراهم کردم.»
ندا سادات یک پسر دارد. او صبح‌ها ساعت هشت دکانش را باز و ساعت ۶ بیگاه می‌بندد. او در باره کار کردنش افزود: «یک زن باید برای خود، یک کس باشد.» خانم سادات در کنار این ‌که وسایل زنانه می‌فروشد، صنایع دستی‌ نیز در دکانش موجود است.
بختاور محمدی نیز دکان‌دار است. او ۵۴ ساله است و ۵ فرزند دارد. شوهرش بی‌کار و او یگانه نان‌آور خانه‌ی خود است.
خانم محمدی در باره‌ی روزهای اول دکان‌داری‌اش گفت: «من از روزی که این دکان را باز کردم، همه طرفم بد بد می‌دیدند و حتا یک برادرم که کارمند دولت هم است، تا یک سال با من قهر بود، بعد کم کم عادی شد و همه پذیرفتند که زن هم می‌تواند، یک دکان‌دار باشد.»
در شهر کابل دکان‌هایی که فروشنده‌های‌شان خانم‌ها هستند، بیشتر لباس (حجاب، چادر، لباس خواب، لباس زیر)، مواد آرایشی و وسایل بهداشتی می‌فروشند.
به گفته یکی از این دکان‌داران، اکثر مشتریان‌شان را دختر‌خانم‌ها تشکیل می‌دهند.
فاطمه شهابی، یکی از دانشجویان دانشگاه‌های خصوصی کابل برای خرید به بازار آمده است. او در گفت‌وگو با خبرنگار روزنامه‌ی ۸صبح گفت که بیشتر وسایل مورد نیازش را از دکان‌هایی خرید می‌کند که دکان‌داران‌شان زنان‌اند.
او دلیل خریدش از بانوان فروشنده را «راحت‌بودن» در خرید عنوان کرد. او گفت که وقتی از یک بانوی فروشنده خرید می‌کند، راحت‌تر است و آن چه را می‌خواهد، می‌تواند در میان بگذارد.
هر چند بانوان دکان‌دار در شهر کابل انگشت‌شمار است اما زنان از وجود این چنین دکان‌ها در نقاط مختلف شهر ابراز خوشحالی و پیشنهاد می‌کنند که بهتر است پس از این تمام وسایل مورد نیاز زنان توسط زنان فروخته شود.
اکنون بیشتر وسایل مورد نیاز زنان را در شهر کابل مردان می‌فروشند. نصیر رشیدی، یکی از این دکان‌داران گفت که ۱۱ سال است دکان‌داری می‌کند و وسایل مورد نیاز زنان را می‌فروشد.
او وسایل مورد نیاز دکانش را از هند و ایران وارد می‌کند. آقای رشیدی گفت: «مشتری از هر جا که جنس خوب یافت از همان‌جا می‌خرد، فرق نمی‌کند دکان‌دار مرد باشد یا زن.»
یکی از بانوان دکاندار در باره‌ی مشتریان دکانش گفت: «بر علاوه خانم‌ها، مردان هم از ما خرید می‌کنند.» او افزود: «مردان با گرفتن اجازه‌ی ورود، به دکان سر می‌زنند.»
دکان‌داری بانوان در شهر کابل حرفی تازه نیست، پیش از این نیز زنان در شهر کابل دکان‌داری می‌کردند.
خانم نسرین، یکی از آموزگاران شهر کابل، در این باره می‌گوید: «این چیزی جدید نیست، ما از ۱۳۷۰ به این طرف بانوانی را داشتیم که راننده موترهای برقی بودند، سر سرک کار می‌کردند و در بزرگ‌ترین فابریکه‌ها مشغولیت داشتند.»
کبرا، یکی از داکتران شهر کابل در این باره می‌گوید: «وجود چنین دکان‌ها به کلی نمی‌تواند مسأله زن را در جامعه حل کند، بلکه مهم این است مسأله زن اول ریشه‌یابی شود، سرمایه‌گذاری تهدابی شود علت‌ها را شناخته بعد راه حل سنجیده شود.»

اشتراک گذاري با دوستان :