سرطان مرگبار

- ‌بهار مهر و تابش فروغ

دوره کاری اعضای پارلمان افغانستان در مصلحتی قابل درک و در نبود امکانات و شرایط لازم برای برگزاری انتخابات طی فرمانی توسط رییس‌جمهور غنی در ۲۹ جوزای ۱۳۹۴ تمدید شد. در بخشی از این فرمان آمده است: تصمیم به ادامه کار مجلس نمایندگان تا زمان اعلام نتایج انتخابات دور بعدی با تاسی از احکام صریح قانون اساسی مبنی بر فعالیت مستمر قوای ثلاثه، تداوم قانون‌گذاری و اعمال حاکمیت از سوی نهادهای سیاسی تعریف شده گرفته شده است.
صدای اعتراض برخی از نمایندگان بر تصمیم رییس‌جمهور و غیرقانونی خواندن آن نیز در این میان به گوش می‌رسید، اما سرانجام، اکثریت به کار خود ادامه دادند.

نمایندگان چه می‌کنند؟

حضور در مجالس عمومی، جلسات کاری کمیسیون‌ها و تکمیل نصاب لازم برای رای‌گیری بخشی از وظایف اساسی نمایندگان مجلس است که غیابت دایمی برخی از اعضای این مجلس، نه تنها روال کاری روزمره‌ی پارلمان را دچار مشکل ساخته که سبب نگرانی هیات اداری و مردم نیز بوده است.
در حالی که معاش، محافظان، موترهای با پلیت خاص، پاسپورت سیاسی، کرایه خانه و مهمان‌خانه‌ها،خرید اسباب و لوازم ساختمان، استفاده از کارت‌های شناسایی ویژه، دسترخوان‌پولی،سفرخرچ، کریدت کارت تلیفون و… امتیازات قابل توجهی به «خدمتگذاران مردم»! است، اما تعجب‌آور این است که آن‌ها به این امتیازات بسنده نکرده و در جریان هر دوره‌ی کاری، در تلاش تصویب لوایح و مفاداتی‌اند که امتیازات بیشتری را از خزانه دولت نصیب شوند.
در مقابل شماری از نمایندگان که در چانه‌زنی‌های سودآور در صف ایستاده‌اند، بدون مرخصی و یا عذرقانونی و موجه غیرحاضراند.غیرحاضری مداوم آن‌ها باعث می‌شود که در بسیاری از موارد، نصاب لازم برای راگیری تکمیل نگردد که این امر باعث تاخیر در اجرات پارلمان می‌شود. شماری دیگر در همسویی با شبکه‌های فساد و گروه‌های مافیایی سبب ترویج بی‌نظمی، تضعیف حاکمیت قانون و نظم اجتماعی‌اند.
این‌ها نشان می‌دهد که نمایندگان نه تنها کار خود را انجام نمی‌دهند که در اغلب موارد دردسر بزرگ به حکومت و مردم‌اند.استفاده نامشروع از مصونیت‌های حقوقی و سیاسی برای این جمع، به رویه‌ی سیاسی بدل شده است. آن‌ها به صورت فزاینده‌ای گرایش به زورگویی، قانون‌شکنی و فساد دارند. برخی از اعضای مجلس نمایندگان در غصب زمین‌ها، جایداد‌های عامه، قراردادهای دولتی و دخالت در امور تمام اداره‌های حکومتی سهیم‌اند. دخالت در امور امنیتی و دفاعی شمار قریب به اکثریت آن‌ها یکی از عوامل اصلی گسترش ناامنی‌ها و ضعف در ساختارهای ملی دفاعی و امنیتی است. پارلمان افغانستان شبیه یک سرطان مرگبار در تن یک بیمار ضعیف است.
خودسانسوری روزافزون رسانه‌های مستقل و حکومت‌داری لجام‌گسیخته‌ی کنونی، قطعا پیگری، بازرسی و مستندسازی پرونده‌های فساد جمع بزرگی از نمایندگان مجلس را ناممکن ساخته است. کم‌تر خبرنگاری به تنهایی می‌تواند به جنگ یک شبکه‌ی وحشتناکی از فساد برود. تجربه‌های جهانی در موارد این چنینی فوق‌العاده خون‌بار است. اما آنچه به صراحت می‌توان اظهار داشت این است که مردم و حکومت به شدت از دوام این وضع به ستوه آمده‌اند.

اشتراک گذاري با دوستان :