کابل پایتختی سخت نا‌امن

- فریدون آژند

می‌گویند شب بهترین زمان برای دزدان و رهزنان است. زیرا شب باعث اختفای دزدان و رهزنان شده و از شناسایی آنان جلوگیری می‌کند. ولی افغانستان و حتا کابل، پایتخت این کشور از این قاعده مستثنا است. در کابل حتا به راحتی می‌توان در ساعت دوی ظهر جلو کسی را گرفت و جیب‌هایش را خالی کرد، یا موترش را به راحتی از چنگش در آورد. حتا اکثریت خارجی‌های اختطاف‌شده در کابل، در جریان روز اختطاف شده‌اند. خارجی‌ها معمولا از طرف شب به‌دلیل نا‌امنی از محل اسکان خود بیرون نمی‌شوند.
افغانستان تنها از مشکل نا‌امنی‌های منشعب از فعالیت تروریستان در رنج نیست. این کشور را جرایم رو به افزایش جنایی نیز به‌شدت تهدید می‌کند. اختطاف، سرقت، ترور، کیسه‌بری و جرایم دیگر جنایی که در گذشته بیشتر در طول شب صورت می‌گرفت، حالا به‌طور بسیار علنی و در هنگام روز هم انجام می‌یابد. کابل با تمام تدابیر امنیتی خود نیز نتواسته است از این وضعیت به‌دور باشد. با این‌که در فاصله‌ای بسیار کوتاه مقر‌های کوچک پولیس که با نام انگلیسی‌اش «چک‌پاینت» یاد می‌شود، وجود دارد، با آن هم این «چک‌پاینت»‌ها نتوانسته‌اند از افزایش جرایم جنایی خصوصا سرقت‌های مسلحانه جلوگیری کنند. روایت کسانی که به دام این سارقان مسلح افتاده‌اند، بسیار جالب است. اکثریت‌شان می‌گویند که سارقان معمولا با تفنگچه مسلح‌اند و چنان با اطمینان و امنیت جلو افراد را می‌گیرند که گویی اصلا پولیسی در این شهر وجود ندارد یا اگر دارد شاید با سارقان همدست است. یکی از خسارت‌دیده‌های این‌گونه سرقت‌ها می‌گوید سارقان پس از آن که بکسک پول، مبایل و کمپیوتر لب‌تابش را از نزدش گرفتند، صد افغانی برایش دادند تا با تکسی خود را به خانه‌اش برساند. این حوادث با نا‌امنی‌هایی که تروریستان ایجاد می‌کنند، دست به دست هم داده و امان مردم کابل را ربوده است‌. هرچند پولیس در بسیاری مواقع تلاش می‌کند تا این‌گونه حوادث را یک جریان طبیعی در شهر‌ها یاد کند، ولی به نظر می‌رسد افزایش این‌گونه جرایم پولیس را نیز نگران ساخته است. پولیس کابل حالا اعتراف می‌کند که جرایم جنایی در کابل در بالا‌ترین سطح خود رسیده است. عبدالرحمان رحیمی فرمانده پولیس کابل روز گذشته در یک کنفرانس خبری گفت که در طول پانزده روز گذشته آنان ۱۹۱ تن را به اتهام جرایم جنایی و تروریستی در کابل بازداشت کرده‌اند. این آمار شامل کسانی است که پس از ارتکاب جرم توسط پولیس بازداشت شده‌اند. مشخص نیست چقدر جرایم دیگر در این شهر صورت گرفته، بدون آن که پولیس بتواند ردی از مجرمین پیدا کند. کسانی که به مقتضای کار‌شان مجبور‌اند تا شب کار کنند، حالا حتا به تکسی‌های رسمی هم اعتماد ندارند. اکثریت نهاد‌هایی که کارمندان‌شان شب‌کار هستند، به آنان توصیه کرده‌اند که هیچ‌گاه به موتر‌هایی با پلیت شخصی سوار نشوند و حتی‌الامکان از تکسی‌ استفاده کنند. حتا به تکسی‌هایی که از قبل دو مسافر را سوار کرده‌اند نیز اعتماد نکنند. دلیلش نیز مشخص است. گراف سرقت از افرادی که در داخل موتر‌هایی با چند سرنشین نشسته‌اند، به شدت بالا رفته است. به‌همین خاطر شب‌های کابل دیگر آن ازدحام و جمع‌وجوش سابق را ندارد. میان سال‌های ۱۳۸۳ تا ۱۳۸۹ شهر نو کابل تا اواخر شب با ازدحام و بیروباری زیاد روبه‌رو بود. اکثریت خانواده‌ها پس از ساعت نه شب از خانه‌های‌شان بیرون می‌شدند و با توجه به نبود پارک در داخل شهر، اجبارا در مناطقی چون شهر نو، کارته پروان و کارته سه دقایقی از شب را می‌گذراندند یا هم به رستورانت‌ها می‌رفتند. ولی حالا از حوالی ساعت نه شب بیشتر رستورانت‌ها به دلیل نبود مشتری تعطیل است و افراد اندکی را برای تفریح در این ساعت شب در بیرون از خانه می‌توان دید. این‌گونه نا‌امنی‌های منشعب از جرایم جنایی، باعث نا‌امنی روانی نیز در میان مردم کابل شده است. تا جایی که بیشتر مردم وقتی سحرگاهان سر از بالین خواب بر می‌دارند، زیاد مطمین نیستند که شب دوباره سر بر بالین خواب خواهند گذاشت یا نه. این چیزی است که تروریستان به شدت خواهان آن‌اند؛ گرفتن حس امنیت و مصونیت از مردم.

اشتراک گذاري با دوستان :