چرا برای حکمتیار ضرب‌الاجل تعیین نشده؟

- بابک کابلی

ریاست‌جمهوری فرمانی صادر کرده است که براساس آن موافقت‌نامه‌ی صلح دولت با تنظیم حکمتیار باید تطبیق شود. ریاست‌جمهوری به نهاد‌های دولتی وظیفه داده است که درمدت زمان معین، مفاد توافق‌نامه‌ی صلح با حکمتیار را تطبیق کنند. رییس‌جمهور به نهاد‌های دولتی زبان معینی تعیین کرده است و از آن‌ها خواسته است که ظرف یک یا دوماه آینده، مواردی را که مربوط آنان می‌شود، اجرا کنند. به طور مثال، به سارنوالی دستور داده شده است که ظرف دوماه آینده، پرونده‌های تمامی زندانیان مربوط به تنظیم حکمتیار را بررسی کنند تا زمینه برای رهایی زندانیان مربوط به این تنظیم فراهم شود. همین‌طور برای نهاد‌های دیگرهم دستور داده شده است که در مدت معین، مفاد موافقت‌نامه‌ی صلح با حکمتیار را تطبیق کنند.
اما در فرمان رییس‌جمهور برای تنظیم حکمتیار، هیچ ضرب‌الاجلی تعیین نشده است. در این فرمان نیامده است که شاخه‌ی نظامی تنظیم حکمتیار طی دو ماه آینده، تمام جنگ‌افزارهای خود را به وزارت دفاع یا امنیت ملی تسلیم کند. در فرمان رییس‌جمهورهیچ نوع مکلفیتی برای حکمتیار در نظر گرفته نشده است. نظر به‌فرمان رییس‌جمهور و موافقت‌نامه صلح با تنظیم حکمتیار، دیگر زمینه برای افرادی هم باقی نمانده است تا به‌عنوان شاکی خصوصی، از حکمتیار شکایت کنند. از آن‌جایی که اجرای مکلفیت‌های حکمتیار ضرب‌الاجل ندارد، او زیر هیچ‌نوع فشاری نیست. مثلا حکمتیار زیر هیچ نوع فشاری نیست تا هرچه زود‌تر مواد انفجاری، موشک‌ها، موشک‌انداز‌ها و دیگر جنگ‌افزارهای خود را به دولت تسلیم کند و این خیلی خطرناک است.
روشن است که گروه‌های جنگی در افغانستان اعم از طالبان و تنظیم حکمتیار مواد انفجاری و مهمات خود را از بازارهای سیاه می‌خرند. شبکه‌های مافیایی برای آنان سلاح می‌رسانند. این طور نیست که یک طالب یا یک جنگجوی تنظیم حکمتیار مثلا به مسکو برود و از روس‌ها بخواهد که برای آنان یک میلیون گلوله بفروشند. این شبکه‌های مافیایی قاچاق سلاح است که از طالبان، فرماندهان تنظیم حکمتیار و دیگر گروه‌های جنگی پول می‌گیرند و برای آنان سلاح و گلوله می‌رسانند. این گروه‌های مافیایی هم اکثرا در پاکستان حضور دارند. شبکه‌های مافیاییِ تامین‌کننده‌ی اسلحه به مقام‌های پاکستانی از جمله به‌مقام‌های نظامی و استخباراتی آن کشور نیز رشوه می‌دهند.
نظامیان و استخباراتچی‌های پاکستانی در زمینه‌دادن به مافیای اسلحه منافع امنیتی خود را نیز دنبال می‌کنند. آنان فکر می‌کنند که یک افغانستان با ثبات به سود هند است. به همین دلیل است که جنرالان پاکستانی از طالبان و دیگر تنظیم‌های جنگی میزبانی می‌کنند و به شبکه‌های مافیایی اجازه داده‌اند که مهمات و سلاح این جنگجویان را اکمال کنند. پول گروه‌های جنگی و تروریستی هم از کشورهای عرب‌زبان حاشیه‌ی خلیج فارس می‌آید.
حلقات بنیادگرا از طریق سیستم حواله به پاکستان پول می‌فرستند و این پول در اختیار گروه‌های جنگی و تروریستی قرار می‌گیرد. گروه‌های جنگی این پول را صرف خرید سلاح، مواد انفجاری، اکمالات جبهات و خرج خانواده‌های رهبران خود می‌کنند. حکمتیار براساس موافقت‌نامه‌ی صلحی که با دولت افغانستان امضا کرده است، باید تمام مهمات و اسلحه‌ی خود را به جانب دولت افغانستان تسلیم کند. انتظار افکار عمومی هم همین است. صلح هم معنای دیگری ندارد. هر سازمان جنگی‌ای که می‌خواهد صلح کند، باید در قدم اول، شاخه‌ی نظامی خود را منحل کند، در قدم بعدی اسلحه‌ی خود را به دولت بسپارد و در مرحله‌ی پس از آن، وارد فاز مبارزات سیاسی شود.
تا زمانی که یک سازمان جنگی، تفنگ خود را به دولت نسپارد، نظر به قانون اساسی افغانستان و دیگر قوانین، حق فعالیت‌های سیاسی و انتخاباتی را ندارد. اما در فرمانی که رییس‌جمهور اخیرا صادر کرده است، به این موضوع اشاره‌ی واضحی نشده است. اسلحه‌ی تنظیم حکمتیار کجا است؟ این سلاح‌ها در اختیار کی است؟ کَـی این اسلحه و مهمات به دولت سپرده می‌شود، شخصی که باید این اسلحه را به دولت بسپارد کِی است؟ آیا دولت تضمینی از حکمتیار گرفته است که اسلحه‌اش را به وزارت دفاع تسلیم می‌کند؟
از آن‌جایی که شبکه‌های مافیایی خیلی فعال‌اند، چه تضمینی وجود دارد که سلاح‌ها و مهمات تنظیم حکمتیار در بازار سیاه فروخته می‌شود. شبکه‌های مافیایی که برای گروه‌های جنگی و تروریستی سلاح می‌رسانند، چه تضمینی وجود دارد که اسلحه‌ی حکمتیار را به این گروه‌ها نفروشند. وقتی شبکه‌های مافیایی استعداد قاچاق سلاح از قرارگاه‌های نظامی دولت افغانستان را دارند، طبیعی است که می‌توانند جنگ‌افزار‌های تنظیم حکمتیار را به گروه‌های تروریستی بفروشند. با این وجود، چرا دولت برای حکمتیار حداقل برای سپردن سلاح‌هایش، ضرب‌الاجل تعیین نکرده است؟
آیا حلقاتی در درون دولت می‌خواهند که حکمتیار از طریق فروش سلاح‌هایش پول‌دار شود؟ این نوع برخورد با حکمتیار، این موضع مقامات حزب اسلامی را که می‌گویند صلح با حزب اسلامی وضعیت جنگ را تغییر نمی‌دهد، زیرا حزب اسلامی در جنگ با دولت افغانستان قرار نداشته است، تقویت می‌کند.

اشتراک گذاري با دوستان :