نگرانی ارگ از ماه‌های سنبله و میزان

- بیــــژن

به‌نظر می‌رسد که مخالفان سیاسی ارگ به ماه‌های سنبله و میزان امسال آمادگی می‌گیرند. سخنان آقای داوودزی، وزیر پیشین داخله کشور در مورد پایان تاریخ مصرف توافق‌‌نامه ۲۹ سنبله سال ۱۳۹۳ به وضوح نشان می‌دهد که مخالفان ارگ و سپیدار، برای ماه‌های سنبله و میزان امسال برنامه دارند. به‌نظر می‌رسد که ارگ هم می‌داند که مخالفان سیاسی‌اش چه آشی برایش قرار است بپزند. ارگ در حال حاضر نگران مانورهای سیاسی احتمالی مخالفان سیاسی‌اش در نشست‌های وارسا و بروکسل است. ارگ تصور می‌کند که مخالفان سیاسی‌اش شاید مانورهایی در این نشست‌ها بدهند و از جامعه جهانی بخواهند که به «یک حکومت ناکام» کمک نکنید.
اما این نگرانی فرعی و جنبی است. ارگ می‌داند که جامعه جهانی یک سری تعهدات را در این نشست‌ها اعلام می‌کند و به مانورهای سیاسی داخل افغانستان اهمیت نمی‌دهد. اما نگرانی اصلی سران حکومت از ماه‌های سنبله و میزان است. ارگ حتما تلاش خواهد کرد که تا آن زمان، برخی از مخالفان سیاسی‌اش را به نحوی تطمیع کند. یکی از تشکل‌های سیاسی عمده‌ی مخالف ارگ، شورای حراست و ثبات است. در این شورا سیاست‌مدارانی گرد هم آمده‌اند که در زمان حامد کرزی سمت‌های مهم حکومتی داشتند و در تصمیم‌گیری‌های کلان با رییس‌جمهور پیشین شریک بودند. با روی کار آمدن حکومت وحدت ملی، این سیاست‌مداران به حاشیه رفته‌اند. آنان دیگر نه شریک حکومت هستند و نه شریک تصمیم‌گیری‌های خرد و کلان اشرف غنی و عبدالله.
شورای حراست و ثبات حالا خودش را اپوزیسیون و به نحوی بدیل حکومت وحدت ملی معرفی می‌کند. اما این شورا تا حال برنامه سیاسی واضح و یک راهبرد روشن انتخاباتی منتشر نکرده است. این بزرگ‌‌ترین ضعف این شورا است. انتقاد دیگری که بر این شورا وارد است، این است که بیشتر اعضای شورای حراست و ثبات، تعهدی به کار سازمانی و مشترک ندارند و هر کس آجندای خود را پیش می‌برد. در درون ارگ تصور بر این است که حامد کرزی حالا بر این شورا نفوذ قابل توجه دارد.
همین آجندای شخصی و نبود تعهد به کار جمعی و مشترک، سبب می‌شود که ارگ بتواند به ساد‌گی برخی از اعضای این شورا را تطمیع کند. اگر شورای حراست و ثبات، برنامه سیاسی روشن و یک راهبرد انتخاباتی تدوین شده می‌داشت، حتما آن را منتشر می‌کرد. اما چنین نیست. تا حال عبدرب‌الرسول سیاف، سیاست‌مداری که در محور او شورای حراست و ثبات شکل گرفته است، از موضع‌گیری اخیر آقای داوود‌زی حمایت نکرده است. آقای داوودزی خودش را در شبکه‌های اجتماعی بدیل در حال انتظار حکومت وحدت ملی معرفی می‌کند، اما هیچ یک از دانه درشت‌های شورای حراست و ثبات، از نامزدی احتمالی آقای داوودزی در انتخابات ریاست‌جمهوری آینده حمایت نکرده‌اند.
دیدگاه‌های سیاسی اعضای اصلی شورای حراست و ثبات هم متفاوت است. آقای سیاف تا حال در مورد نظام سیاسی مورد نظرش اظهار نظر علنی نکرده است. او تا حال نگفته است که همین نظام ریاستی قانون اساسی را به حال کشور مفید می‌داند یا می‌خواهد سمت نخست‌وزیری در نظام سیاسی افغانسان به میان آید. محمد‌یونس قانونی که طرفدار سرسخت نظام نخست‌وزیری است. اما به‌نظر نمی‌رسد که آقای داوودزی از این موضع یونس قانونی حمایت کند. این‌ها همه منفذهایی‌اند که ارگ می‌تواند با استفاده از آن به شورای حراست و ثبات نفوذ‌ کند یا آن را به بحران بکشاند. اگر ارگ برای شماری از اعضای شورای حراست از ثبات امتیاز بدهد به یقین که شماری از آنان راه خود را از بقیه جدا می‌کنند.
کریم خلیلی، معاون پیشین ریاست‌جمهوری هم یکی از مخالفان سیاسی ارگ است. او تصور می‌کند که از قدرت به حاشیه رانده شده است، معاون دوم ریاست‌جمهوری دیگر از او حرف‌شنوی ندارد و به همین دلیل آقای خلیلی ناراضی است. اما ارگ شاید بتواند با امتیازدهی به خلیلی، او و هوادارانش را ساکت کند.
اما در این میان حامد کرزی مهره‌ای است که با امتیازدهی قانع نمی‌شود. تهدید جدی سیاسی وقتی متوجه ارگ می‌شود که همه مخالفان سیاسی حکومت وحدت ملی در محور حامد کرزی جمع شوند و روی یک مطالبه مشخص توافق کنند. اگر ارگ اطراف کرزی را خالی نکند، چنین چیزی به هیچ‌وجه دور از تصور نیست.
اگر ارگ و سپیدار گام‌های مهم برای تطبیق توافق‌نامه ‌۲۹ سنبله ۱۳۹۳ برمی‌داشتند، امروز شاید ارگ مخالف سیاسی نمی‌داشت و از این ناحیه راحت می‌بود. اما رییس‌جمهور و رییس اجرایی با کنار گذاشتن اصلاحات و چسپیدن به مقرری‌ها و دیگر حواشی، به سیاست‌مداران بیرون از حکومت انگیزه لازم برای به چالش‌کشیدن حکومت فراهم کردند. راه‌حل ریشه‌ای هم این است که ارگ و سپیدار به اصلاحات سیاسی مندرج در موافقت‌نامه ۲۹ سنبله ارزش قایل شوند و گام‌های مهم برای عملی‌کردن آن بردارند. هنوزهم دیر نشده است.

اشتراک گذاري با دوستان :