معصوم ستانکزی چه کمال دارد؟

- بابک کابلی

رییس‌جمهور غنی در روزی که کندز در آتش وحشت طالبان می‌سوخت، از متصدی امور وزارت دفاع ستایش کرد. آقای محمد اشرف‌غنی گفت، از کار محمدمعصوم ستانکزی راضی است. رییس‌جمهور آن‌قدر شیفته مدیریت معصوم ستانکزی است که به‌خاطر گل روی او، قانون سرپرستی را در تعطیلی‌های پارلمان، تعدیل کرده است. رییس‌جمهور غنی حتا حاضر شده، قانون را زیر پا کند و متن فرمان تقنینی‌ای را که به اساس آن قانون سرپرستی تعدیل شده است، به پارلمان نفرستد. واقعا روشن نیست که شخص آقای معصوم ستانکزی چه توانایی‌هایی دارد که رییس‌جمهور این‌قدر به حضور او در سمت وزارت دفاع، اصرار دارد؟
آیا آقای معصوم ستانکزی تجربه نظامی‌ غنی دارد، یا این‌که در مطالعات امنیتی دکترا گرفته است و تالیفاتش در مورد جنگ بر ضد شورشگری در دانشگاه‌های دنیا تدریس می‌شود؟ اگر آقای ستانکزی  واقعا از این کمالات دارد، ریاست‌جمهوری باید آن را به اطلاع افکار عمومی‌ برساند. حیف است که مردم افغانستان چنین وزیری «دانشمند» داشته باشند ولی اطلاعات‌شان در مورد او، کافی نباشد. آقای ستانکزی توانایی‌های مدیریتی وشم سیاسی چندانی هم ندارد.
او زمانی رییس دبیرخانه‌ی شورای عالی صلح بود. ایشان در آن زمان، کانال تماسی با شورای کویته گشودند و از راه همین کانال، یک تروریست انتحاری به اسم قاصد صلح به کابل آمد و رییس پیشین شورای عالی صلح را ترور کرد. رییس‌جمهور پیشین حامد کرزی گفت، او اغفال شد و نمی‌دانست که قاصد، قاتل است. روشن است که یکی از مسببان این اغفال و اشتباه آقای ستانکزی بود. این آقا پیش از شورای صلح، روند خلع سلاح افراد غیرمسوول یا دایاگ را مدیریت می‌کرد، در این اداره هم دست‌آورد ایشان چندان درخشان نبود. حتا کشورهای تمویل‌کننده برنامه دایاگ هم می‌گویند که این برنامه موفق نبود.
روشن است که عدم موفقیت برنامه دایاگ، به آقای ستانکزی هم برمی‌گردد. ستانکزی سیاستمدار دارای پایگاه اجتماعی نیرومند در هیچ گوشه‌ای افغانستان هم نیست. در کشورهای گرفتار بحران در مواردی برخی از اشخاص و افراد دارای وجهه اجتماعی را به سمت‌های مهم می‌گمارند تا مردم را به سود دولت بسیج کند، اما چنین ویژگی در آقای ستانکزی قابل دید نیست. اما با وجود آن‌هم رییس‌جمهور غنی، بر حضور او در سمت وزارت دفاع اصرار دارد و حتا در روز سقوط کندز از او تمجید می‌کند. رییس‌جمهور باید واضح می‌ساخت که آقای ستانکزی واقعا چه کمال دارد که به‌خاطر او قانون را تغییر می‌دهد، قانون را می‌شکند و در روزی که ناکامی‌ بزرگ برای نیروهای امنیتی رقم خورده است، از ایشان ستایش می‌کند.
رییس‌جمهور غنی، در آخرین نشست خبری خود گفت، هیچ کسی باید به تیم امنیتی او انتقاد نکند، اما با اندکی تامل در می‌یابیم که آقای غنی و عبدالله در گزینش‌های امنیتی‌شان، موجه عمل نکردند. مقرری‌های این دو بزرگوار در ریاست امنیت ملی، انتقاد‌های زیادی برانگیخت. رییس امنیت ملی در پارلمان، با اشاره به این مقرری‌ها گفت، امیدوار است که تازه مقررشدگان در کنار او، کار آزموده شوند. سخنان آقای نبیل نشان می‌داد که ایشان هم به این مقرری‌ها چندان خوشبین نیست. آقای غنی برای سمت وزارت دفاع در آغاز، افضل لودین را گزینش کرد.
جنرال افضل لودین، سال‌ها در خارج زیسته است و با واقعیت‌های میدان نبرد، آشنا نبود. پس از این‌که ایشان از نامزدی‌اش برای وزارت دفاع کنار رفت، مدت‌ها این وزارت، بی‌وزیر ماند، تا این‌که آقای ستانکزی به این سمت معرفی شد. پارلمان هم دست رد به سینه آقای ستانکزی زد، اما با وجود انتقاد‌های فراوان تا هنوز آقای غنی ایشان را در سمت وزارت دفاع، حفظ کرده است. عقل ایجاب می‌کند که در شرایط جنگی، کشور باید صاحب یک وزیر جنگ توانا و دارای مشروعیت قانونی باشد.
وزیر دفاع باید دارای چنان وجهه و اعتباری باشد که بتواند اعتماد همه جنرالان، افسران، سربازان و خردضابطان را به‌دست بیاورد. در حال حاضر صفوف اردو هم از نبود وزیر در وزارت دفاع، شاکی‌اند. در یکی از گزارش‌های تلویزیون طلوع از جبهات جنگ که چند ماه پیش منتشر شد، یک افسر از نبود وزیر در وزارت دفاع، لب به شکایت گشود. حتما رییس‌جمهور هم این صدا‌ها را شنیده است. اما گوش ایشان به این حرف‌ها بدهکار نیست. کارنامه منفی دیگر رییس‌جمهور غنی در عرصه امنیت این است که ایشان در واکنش به سقوط کندز، هیچ مقامی‌ را خلع رتبه و لباس نظامی ‌نکرد.
آقای کرزی در واکنش به حمله به خیمه جرگه صلح در سال ۲۰۱۰، وزیر داخله و رییس امنیت ملی وقت را وادار به کناره‌گیری کرد. اما رییس‌جمهور غنی در روز سقوط کندز، به‌جای این‌که وزیران امنیتی‌اش را مرخص کند، از سرپرست وزارت دفاع، تمجید کرد. این رفتار برای هیچ کسی قابل توجیه نیست، شخص رییس‌جمهور باید ازاین رفتارش رمز‌گشایی کند.

اشتراک گذاري با دوستان :