آلودگی صوتی هنوز فاقد قانون است

- خموش

بخوانم بیت بی‌پایان بخوانم، برای ملت افغان بخوانم… آهنگی از فرهاد دریاست که از یکی از کمپیوتر‌های کنار پیاده‌رو منطقه ده افغانان با صدای بلند تا ده‌ها متر دور به گوش می‌رسد. این تنها صدایی نیست که به گوش رخنه می‌کند، بلکه در هر‌ چند‌قدمی ‌آهنگ‌های متعدد دیگر با ریتم تند و بلند از بلندگوی کامپیوتر‌های کنار پیاده‌رو، رستورانت‌ها، کراچی‌ها، دکان‌های ضبط نوار، کراچی‌های دست فروش، وسایط نقلیه و غیره گوش‌ها را آزرده می‌سازد. از سوی دیگر گشت‌و‌گذار بیش از ۸۰۰ هزار عراده موتر در روز و هارن رنگارنگ این وسایط، سر‌و‌صدای پسران خرد و بزرگ به‌خاطر جلب توجه رهگذران و جمع کردن سواری در موتر‌ها و بس‌های شهری، صدای جنراتور‌های خورد و بزرگ در دکان‌ها، صدای ماشین‌آلات ساختمانی در بلند منزل‌های نیمه‌کاره و غیره همه دست‌به‌دست هم داده و آلودگی بزرگ و حجیم صوتی را به‌وجود آورده‌اند. این موضوع سبب شده است تا در بسیاری از مواقع زندگی مردم با خطر مواجه شده و شهروندان را بیمناک سازد.
این آلودگی صوتی عواقب و بیماری‌های خطرناکی چون، کاهش شنوایی، فشار خون، سکته‌های ناگهانی و غیره را به همراه دارد.
عبدالله یکی از کامپیوترکاران در منطقه کوته‌سنگی شهر کابل که در قسمت برنامه‌ریزی موبایل‌ها در کنار پیاده‌رو کار می‌کند، می‌گوید: «ما اگر این کامپیوتر را خاموش نگهداریم و یا موزیک پخش نکنیم مشتریان به‌خاطر کارشان نزد ما مراجعه نخواهند کرد. این کار ما به‌خاطر جلب توجه شهریان است تا به خاطر برنامه‌ریزی موبایل‌های‌شان نزد ما مراجعه کنند.
او می‌افزاید که اگر این کار را نکند، پول از کجا پیدا کند و چگونه مخارج خانواده‌اش را تامین کند.
فهیم یکی از کامپیوتر‌کاران در منطقه ده‌افغانان کابل می‌گوید: «تنها من در این منطقه نیستم که به‌گفته شما آلودگی صوتی را از طریق کامپیوترم پخش می‌کنم، بلکه در همین منطقه کوچک (‌سر زیر‌زمینی کابل) به تعداد ۵۰ کامپیوتر دیگر موزیک پخش کرده و می‌خواهند توجه رهگذران را جلب کنند. به‌نظر من این کار کدام مشکل ندارد و بهترین شیوه برای تبلیغ کاری می‌باشد.»
این در حالی است که رحمان یکی از باشندگان منطقه ده‌افغانان کابل می‌گوید: «این آلودگی صوتی زندگی روزمره ما را مختل کرده است، از این‌که خانه ما در این منطقه می‌باشد، نه شب خواب داریم و نه روز. از یکسو بلند‌گو‌های دکان‌ها و رستورانت‌ها، از سوی دیگر کمپیوترکاران هارن‌های بلند و بی‌مورد موترها به‌خصوص موتر‌های پولیس، آمبولانس‌ها و غیره و از جانب دیگر سر‌و‌صدای ماشین آلات ساختمان‌های تازه کار ما را کاملا نگران ساخته است.»
به‌گفته او، دولت باید هرچه زودتر به این مشکل نقطه پایان گذاشته ورنه همه مردم به تکالیف شدید روانی دچار خواهند شد.
در همین حال، داکتر صدیقی، سرطبیب شفاخانه صحت روانی و معتادین کابل می‌گوید: «صداهای بلند چون انفجارات، جنراتور‌ها، موتر‌ها، موزیک رستورانت‌ها، ساختمان‌ها و غیره بر روان انسان مستقیما اثرات سو را به جا می‌گذارد. از دید ما داکتران، این آلودگی در انسان افسردگی شدید را به‌وجود آورده و به مرور زمان یک خطر بزرگ برای مردم شمرده می‌شود، چون این موضوع اثرات مستقیم روی اعصاب گذاشته و روان را افسرده می‌سازد و زمانی خواهد رسید که این افسردگی به اضطراب تبدیل شده و به تکالیف شدید روانی منجر خواهد شد.»
او می‌افزاید: «سازمان صحی جهان گفته است که ۷۰ در‌صد مردم به نوعی دچار تکالیف روانی‌اند، اما قسمی ‌که می‌بینیم ۸۰ در صد مردم به نوعی از تکالیف روانی دچار هستند. اما تا ده سال دیگر احتمال می‌رود که صد‌‌در‌صد مردم به تکالیف روانی دچار شوند. مشکلات روانی زمانی به صد درصد خواهد رسید که مردم به محرومیت‌ها چالش‌های جنگ و بدبختی خود واقف شوند.»
این در حالی است که خیر‌محمد صفدری، رییس تنظیم مارکیت‌های شهرداری کابل می‌گوید: «در این اواخر آلودگی صوتی به اوج خود رسیده است. نفوس کابل نیز زیاد شده و ما هر روز به جمع‌آوری لودسپیکر‌های رستورانت‌ها، کامپیوتر کار‌ها و حتا کراچی ران‌ها نیز که با نصب لودسپیکر می‌خواهند مراجعین را به خود جلب کنند، اقدام کرده‌ایم، اما مشکل اساسی ما این است که اگر ما به‌خاطر جلوگیری از آلودگی صوتی اقدام کنیم به تعقیب آن وکلای پارلمان، افراد زور‌گو و با نفوذ دولتی و غیر‌دولتی در کار ما مداخله کرده یا واسطه می‌گردند و یا هم اخطار می‌دهند. هیچ دست‌فروشی پیدا نمی‌شود که به سطح وکلا و دیگر زورداران واسطه نداشته باشد.»
او فساد کارمندان شهرداری را رد کرده می‌گوید: «کارمندان ما رشوه گرفته نمی‌تواند، چون کنترول شدید روزانه با اسناد و شواهد وجود دارد و کسی هم به آن‌ها چیزی نمی‌دهد و تنها زورمندان می‌توانند چنین تقاضا‌های را از مردم بکنند و بس.»
او می‌افزاید: «بیشترین آلودگی صوتی را عراده‌جات و موتر‌های پولیس ایجاد می‌کنند. هر بوقی که در موتر‌های نظامی‌ نصب شده است، خیلی وحشتناک‌تر از دیگر بوق‌های موتر‌ها می‌باشد.»
ریاست تنظیم مارکیت‌های شهرداری کابل سندی را ارایه کرد که نشان می‌دهد در یک روز ۱۸۶ تن از دکانداران را جریمه کرده که مبلغ پنجاه‌و‌شش هزار و یک‌صد‌و‌پنجاه افغانی در حساب دولت ریخته شده است.
در همین حال، در برخی از سایت‌های انترنیتی میزان منابع تولید برخی از صدا‌ها را در شهر کابل چنین ذکر کرده‌اند.
پرواز طیاره‌ها ۱۰۰ – ۱۳۰دسی بل
‌بوق موتر‌های نظامی‌۹۰ تا ۱۰۰ دسی بل
هوتل‌های عروسی ۱۰۰ تا ۱۱۰ دسی بل
آهنگری و حلبی سازی ۴۰ تا ۹۰ دسی بل
مراکز خرید و فروش ۵۰ – ۷۰ دسی بل
بلند‌گو‌های رستورانت‌ها ۸۰ – ۹۵ دسی بل
جاده‌های پر‌ازدحام ۷۰- ۹۰ دسی بل
مناطق صنعتی ۸۰ – ۱۱۰ دسی بل
در این میان ریاست عمومی ‌ترافیک افغانستان می‌گوید که آنان به‌خاطر جلوگیری از آلودگی صوتی دست به یک سلسله اقدامات زده‌اند.
نصیر‌احمد نور، معاون مراقبت و تنظیم ریاست عمومی‌ ترافیک کشور می‌گوید: «در مورد جلوگیری از آلودگی صوتی و به‌خاطر جلوگیری از بوق زدن موترها اقدامات لازم و دوام دار را انجام داده‌ایم. ما توانسته‌ام بیش از ۳۰۰۰‌ بوق را از موتر‌ها جمع‌آوری کرده و بیش از ۵۰۰ عراده موتر را ماخذه کرده و در بسیاری از موارد جریمه نیز شده‌اند.»
عبدالقادر آرزو، سخنگو و رییس نشرات شهرداری کابل می‌گوید: «آلودگی صوتی یک بیماری خطرناک است که آرام آرام مبدل به امراض گوناگون روانی در مردم می‌گردد. ما از طریق نشریه پامیر در حیطه صلاحیت خود برای مردم گوشزد کرده‌ایم که تا حد امکان از آن جلوگیری صورت گیرد.»
به‌گفته او، این مساله برمی‌گردد به رعایت حقوق شهروندی که به‌صورت کل مراعات نمی‌شود. و به چیز نایاب تبدیل شده است. مجبوریت‌های که برای مردم شهر کابل رخ داده و برخی از افراد روستایی از ولایات بنا بر ضرورت‌ها در شهر‌ها سرازیر شده‌اند و با تاسف مردمی ‌که از ده به شهر می‌رسند نه تنها این‌که فرهنگ شهری را رعایت نمی‌کنند حتا نمی‌توانند فرهنگ دهات را که مملو از صمیمیت است، ترویج کنند.»
او می‌افزاید که در گذشته اگر فردی روستایی می‌خواست حتا به سینما داخل شود باید یک پتلون به کرایه می‌گرفت، هرچند این عمل یک عمل مضحک به‌نظر می‌رسید، اما در واقعیت این عملکرد این روستا نشین را متوجه می‌ساخت که باید فرهنگ شهری را در نظر گیرد. اما امروز به حدی فرهنگ شهری از بین رفته است که کسی متوجه آلودگی صوتی و نزاکت‌های آن، نمی‌شود.
از سوی دیگر محمد‌کاظم همایون، رییس پلان محیط زیستی اداره ملی حفاظت محیط‌زیست افغانستان می‌گوید: «ما سه سال قبل یک مقرره به‌خاطر الودگی صوتی ترتیب و به‌خاطر طی مراحل به وزارت عدلیه فرستاده‌ایم، اما تا‌کنون پی‌گیری نشده است، اما وزیر جدید عدلیه وعده سپرده است که به آن بپردازد.»
به‌گفته او، آلودگی صوتی یکی از چالش‌های بزرگ و جدی در شهر‌های بزرگ کشور به‌خصوص در کابل می‌باشد. با توجه به نگرانی که این اداره در این مورد دارد، این مقرره‌ای را با جزییات ارایه داده است.
آقای همایون می‌گوید: «باید اداراتی چون اطلاعات و فرهنگ، شهرداری کابل، وزارت امور داخله به‌خصوص ریاست ترافیک و وزارت شهر‌سازی و غیره ارگان‌ها آلودگی صوتی را کنترول کنند.»

اشتراک گذاري با دوستان :