مبارزه با تروریسم ومواد مخدر اهداف مشترک است

- بیژن

سفر رییس‌جمهوری افغانستان به ایران، گام مهمی‌ در راه شکل‌گیری همکاری‌های منطقه‌ای است. در این سفر از رییس‌جمهور غنی استقبال گرم شد. پیش از این تصور می‌شد که کابل در روابط خارجی خود، اصل توازن هوشمندانه را رعایت نکرده و به ریاض بیشتر از تهران بها داده است، اما سفر رییس‌جمهور غنی به ایران، نشان‌دهنده آن است که اصل توازن هوشمندانه، مدنظر سران حکومت وحدت ملی است. همان طوری که از سخنان هر دو رییس‌جمهور پیدا بود، دو کشور در مبارزه با تروریسم و مواد مخدر، منافع مشترک دارند. به همین دلیل هم بود که آقایان غنی و روحانی به صراحت از لزوم مبارزه با تروریسم و مهار اقتصاد جرمی ‌سخن گفتند.
رییس‌جمهور غنی در حضور آقای روحانی و آقای ظریف، از داعش نام برد و گفت مردم افغانستان به وحشی‌گری این گروه تسلیم نمی‌شوند. این اشاره رییس‌جمهور خیلی زیرکانه بود. آقای غنی به تهران فهماند که داعش خطر بزرگ برای افغانستان است و کابل هیچ‌گاه با حلقات بیرونی‌ای که احتمالا پشت سر ابوبکر البغدادی ایستاده‌اند، همسو نیست. این اشاره رییس‌جمهور، نوعی اطمینان خاطر به تهران بود. روشن است که دولت و مردم افغانستان هم از ایران، خواست‌های مشروع دارند. حکومت ایران باید به این خواست‌های مشروع مردم و دولت افغانستان، توجه جدی کند. حوزه آبی هریرود میان دو کشور هنوز اختلافی است.
تهران به صراحت می‌گوید که حقابه‌اش را می‌خواهد. رییس‌جمهور روحانی دیروز در حضور رییس‌جمهور غنی گفت، کشورش خواستار تضمین حقوقی حقابه ایران است. ایرانی‌ها بر مبنای قوانین بین‌المللی حق دارند، سهم‌شان را از حوزه هریرود طلب کنند، اما پیش از آن لازم است تا مطالعات دقیق میدانی انجام شود و معلومات مورد نیاز به‌دست آید. افغانستان نمی‌تواند که چشم‌بسته هر قراردادی را امضا کند. امضا معاهده آب هیرمند در زمان ظاهرشاه، با آن‌که از مجلس ملی افغانسان گذشت، اما مشکلات سیاسی کلانی برای مرحوم ظاهرشاه خلق کرد. داوودخان همین معاهده را بهانه قرارداد و افسران ارتش را علیه شاه بسیج کرد. دولت کنونی افغانستان با در نظرداشت این تجربه باید در مورد حوزه آبی هریرود تصمیم می‌گیرد. برای افغانستان هم منافع ملی‌اش در اولویت است.
حلقاتی در تهران قصد دارند، با استفاده ابزاری از مهاجران کابل را به امتیازدهی در حوزه آب هریرود، مجبور کنند. این نظریه در برخی از رسانه‌های ایرانی هم بازتاب یافته است. اما دولت رییس‌جمهور روحانی نباید به‌دنبال استفاده از مهاجران باشد. چنین سیاستی، برای تهران سود راهبردی ندارد. تهران باید همان‌طوری که به رییس‌جمهور غنی وعده کرده است، همه مهاجران را ثبت‌نام کند و با صدور ویزه برای آنان زمینه اقامت قانونی و برگشت داوطلبانه آنان را فراهم کند. عملی شدن این توافق به نفع هر دوجانب است. اختلاف ظریف دیگر میان کابل و تهران، سند همکاری‌های راهبردی میان دو کشور است.
سند این موافقت‌نامه در زمان حاکمیت آقای کرزی نهایی شده بود. اما حالا سران حکومت وحدت ملی روی این سند ملاحظاتی دارند و می‌خواهند ملاحظات‌شان در این سند لحاظ شود. تهران اما بر ملاحظات کابل اعتراض دارد. مردم افغانستان حق دارند که در مورد این اختلاف‌ها بدانند. وقتی سند همکاری‌های دفاعی و امنیتی با امریکا نهایی می‌شد، حکومت وقت همه موارد اختلافی را با افکار عمومی ‌در میان گذاشت. سران حکومت وحدت ملی هم باید موارد اختلافی را ولو که این موارد بسیار اندک و جزیی باشد، با مردم و افکار عمومی ‌در میان بگذارد. در یادداشت تفاهمی‌ که وزیران خارجه افغانستان و ایران امضا کردند، آمده است که سند همکاری‌های راهبردی دو کشور تا شش ماه آینده باید نهایی شود. انتظار مردم افغانستان این است که حکومت‌شان در این شش ماه جزییات اختلافی این سند را با آنان در میان بگذارد.

اشتراک گذاري با دوستان :