۹۳ سالی دردسرساز

- حکیمی

۱۳۹۳ سال پرماجرایی برای افغانستان بود. نگرانی‌ها در مورد این سال از سال ۲۰۱۰ آغاز شد زمانی‌که آجندای خروج نیروهای بین‌المللی مشخص گردید. بسیاری‌ها می‌خواستند بدانند که افغانستان پس از خروج نیروهای بین‌المللی با چه سرنوشتی گرفتار خواهد شد.
کشور با دو آزمون بزرگ در این سال روبه‌رو بود: یکی انتقال امنیتی و دیگری انتقال سیاسی. برنامه انتقال مسوولیت‌های امنیتی به نیروهای افغان به خوبی پیش رفت. پایگاه‌های نیروهای بین‌المللی به تدریج به نیروهای افغان واگذار شد و سربازان اردوی ملی با فداکاری و از خودگذری حملات گسترده طالبان را پس زدند. برگزاری انتخابات و تقلب دردسرهای بزرگی برای مردم به بار آورد. در دور اول انتخابات هیچ نامزدی آرای کافی برای برنده شدن به‌دست نیاوردند. وقتی کمیسیون انتخابات نتایج ابتدایی دور دوم را اعلام کرد، تیم انتخاباتی داکتر عبدالله به شدت اعتراض کرد و سپس ویدیوها و اسناد صوتی‌ای را نشر کرد که نشان می‌داد که در انتخابات دور دوم تقلب صورت گرفته است.
وقتی تیم انتخاباتی داکتر عبدالله فایل‌های صوتی ضیاالحق امرخیل، رییس پیشین دارالانشای کمیسیون انتخابات را نشر کرد دیگر مشروعیت انتخابات زیر سوال رفت و نگرانی شدیدی از رویارویی بین طرفداران دو نامزد بالا گرفت. گروه‌های مسلح در کابل و ولایات شمال کابل افزایش یافت به حدی که دسته‌های مسلح روز و شب در کوچه‌های کابل قدرت‌نمایی می‌کردند.
این چالش به حدی بالا گرفت که پای جان کری، وزیر خارجه ایالات متحده امریکا را به افغانستان کشاند. جان کری در نتیجه تلاش‌های چندین شبانه‌روزش دو نامزد را قانع کرد که حکومت وحدت ملی تشکیل دهند.
اشرف‌غنی و داکتر عبدالله هفته‌ها بر سر میکانیزم تشکیل حکومت وحدت ملی گفتگو کردند و عدم توافق در این زمینه سبب شد که جان کری برای باردوم به افغانستان بیاید.
رییس‌جمهور و رییس اجرایی به تاریخ ۳۰ عقرب موافقت‌نامه تشکیل حکومت وحدت ملی را امضا کردند که براساس آن قدرت به‌صورت مساوی بین هر دو رهبر تقسیم می‌شد.
امضای موافقت‌نامه امنیتی بین افغانستان و امریکا رویداد مهم دیگر سال ۱۳۹۳ بود. حامد کرزی، رییس‌جمهور پیشین از امضای آن خودداری کرد تا این‌که بالاخره این سند در دومین روز آغاز کار رییس‌جمهور غنی بین حنیف اتمر، مشاور امنیت ملی افغانستان و جیمز کنینگهام، سفیر امریکا در کابل به امضا رسید.
خودداری حامد کرزی از امضای این سند، نگرانی‌های زیادی را در افغانستان برانگیخت. بسیاری تاجران و سرمایه‌داران، پول‌های‌شان را به خارج از افغانستان انتقال دادند، ساخت‌وساز ساختمان‌ها متوقف شد، بی‌کاری افزایش یافت و نگرانی نسبت به آینده بیشتر از بیش افزایش یافت.
رییس‌جمهور غنی پس از آغاز کارش به عربستان سعودی و سپس به چین رفت. غنی اعلام کرد که می‌خواهد از طریق چین بر پاکستان فشار وارد کند تا زمینه گفتگو با طالبان فراهم شود.
آقای غنی خود به پاکستان رفت و با رییس ارتش پاکستان ملاقات و گفتگو کرد. پس از آن مقام‌های پاکستانی از جمله راحیل شریف، رییس ارتش پاکستان چند بار به کابل سفر کرد. بالاخره مقام‌های افغانستان گفتند که پاکستان حاضر شده تا زمینه گفتگوی دولت افغانستان با طالبان را فراهم کند. حکومت افغانستان چند تن از افسران ارتش را برای فراگیری آموزش‌های نظامی به پاکستان فرستاد؛ چیزی که حامد کرزی از آن خودداری کرده بود.
هم‌چنین حضور داعش در افغانستان در سال ۱۳۹۳ به نگرانی‌های مردم افغانستان افزود. این نگرانی زمانی بالا گرفت که نقاب‌پوشان ۳۱ مسافر هزاره را از ولایت زابل ربودند و تاکنون سرنخی در مورد مرگ و زندگی آن‌ها به‌دست نیامده است. به تازگی، مقام‌های افغان پذیرفته‌اند که داعش در افغانستان حضور دارد.

اشتراک گذاري با دوستان :