انتقاد باید برای اصلاحات باشد نه باج‌گیری

دیروز برخی از سیاستمداران معروف از خطر داعش سخن گفتند. عبدرب‌الرسول سیاف، در مراسم گرامیداشت از رویداد بیست‌وچهار حوت هرات گفت که در برابر داعش می‌ایستد. موضع‌گیری‌های این روزهای برخی از سیاستمدارانی که در نیمه دوم دهه هفتاد علیه طالبان می‌جنگیدند، نشانه شکل‌گیری یک جریان اپوزیسیونی در برابر حکومت وحدت ملی است. این سیاستمداران از سیاست تعامل با پاکستان انتقاد می‌کنند. آقای قانونی چند روز پیش گفت که سیاست افغانستان در قبال پاکستان دچار تغییر تاکتیکی شده و برای تامین ثبات، نیاز به تغییر استراتژیک در سیاست پاکستان است. او در رابطه به سیاست پاکستانی حکومت وحدت ملی ابراز نگرانی کرد. آقای سیاف هم باری به تلویح از سیاست تعامل با پاکستان انتقاد کرد.
عطامحمد نور از چهره‌های مهم جمعیت نیز مدتی پیش گفت که بدون مشوره با او و حزب جمعیت، مذاکره با طالبان معنا ندارد. سیاستمداران منتقد حکومت وحدت ملی هم‌چنان از خطر داعش به صراحت سخن می‌گویند. آقای سیاف تا حال چندین بار از خطر داعش سخن گفته است. اسماعیل‌خان هم باری گفت که در برابر داعش ایستادگی می‌کند. آقای عطامحمد نور هم به رسانه‌ها گفت که تاریخ مصرف طالبان سپری شده است و حالا در نظر است تا داعش به میدان بیاید.
حکومت وحدت ملی اما نمی‌خواهد در مورد خطر داعش چیزی بگوید. مقام‌های دولتی حتا از گزارش‌های رسانه‌ها در مورد داعشی شدن برخی از فرماندهان طالبان انتقاد کردند. مقام‌های دولتی در محافل خصوصی از مسوولان رسانه‌ها می‌خواهند که خطر داعش را بزرگ‌نمایی نکنند. اما سیاستمداران منتقد حکومت وحدت ملی، آشکارا از خطر داعش سخن می‌گویند، از تعامل با پاکستان ابراز نگرانی می‌کنند و از احتمال باج دادن به طالبان هشدار می‌دهند. این موضع‌گیری‌های زنجیره‌ای سیاستمداران، هنوز پراکنده است و اگر منسجم شود، می‌توان از آن به‌عنوان جبهه مخالفان سیاسی حکومت وحدت ملی نام برد. عده‌ای می‌گویند که حامد کرزی، رییس‌جمهور پیشین هم در نظر دارد عضو جبهه مخالفان سیاسی حکومت وحدت ملی باشد.
عبدالله عبدالله، رییس اجرایی افغانستان، در مراسم گرامیداشت از مارشال فهیم به شوخی به حامد کرزی گفت، حزب نسازد و بگذارد دولت کار خودش را بکند. عده‌ای از این سخنان انتباه گرفته‌اند که کرزی هم به جبهه مخالفان می‌پیوندد. حامد کرزی بارها گفته است که از سیاست تعامل با پاکستان حمایت نمی‌کند. او در مصاحبه اخیرش با گاردین گفته است نگران است که افغانستان زیر بار فشارهای پاکستان برود. اما آقای کرزی تا هنوز رسما تایید نکرده است که می‌خواهد در جبهه مخالفان سیاسی حکومت وحدت ملی باشد. وجود یک اپوزیسیون مشروع و دارای برنامه در کنار دولت، امری نیکو و نهایت مثبت است. باید اپوزیسیونی وجود داشته باشد تا دولت‌مردان را زیر ذره‌بین نقد قرار دهد و در هر عرصه‌ای برنامه بدیل تقدیم کند.
در موافقت‌نامه سیاسی که منجر به شکل‌گیری حکومت وحدت ملی شد آمده است که رییس‌جمهور شخصی را به اسم رییس تیم دوم معرفی می‌کند و این شخص جبهه سیاسی پشتیبان دولت را در بیرون از دستگاه دولت، رهبری می‌کند. تا هنوز از معرفی این شخص خبری نیست. اما ضرور است که دولت یک جریان منتقد داشته باشد. اما این جریان منتقد نباید باج‌گیر باشد. انتقاد باید به هدف اصلاح مطرح شود. باید هیچ صدایی خفه نشود. اما اگر جریان منتقد حکومت وحدت ملی، هدفش باج‌گیری باشد، به درد جامعه نمی‌خورد. افغانستان به جریان منتقد معطوف به اصلاحات نیاز دارد. در ضمن، باید در مورد مسایل کلان کشوری از جمله سیاست خارجی و صلح تمام ‌الیت سیاسی افغانستان هم‌نظر باشند.

اشتراک گذاري با دوستان :