لزوم اجماع سیاسی در مورد صلح

نخبگانی که ساحه استراتژیک سیاست افغانستان را در کنترول دارند، در مورد چگونگی تعامل با پاکستان و صلح با طالبان توافق نظر ندارند. برخی از سیاستمداران هم تصور می‌کنند که در جریان تلاش‌هایی نیستند که هدف از آن مذاکره با طالبان است. سرپرست ولایت بلخ، می‌گوید حزبی که او از آن نمایندگی می‌کند باید در مورد تلاش‌های صلح و سیاست تعامل با پاکستان طرف مشورت باشد.
رییس‌جمهور پیشین در گفتگو با گاردین نیز از سیاست تعامل با پاکستان حکومت وحدت ملی انتقاد می‌کند و از سپردن سکان سیاست خارجی افغانستان به اسلام‌آباد نگران است. برخی از سران تنظیم‌ها نگران‌اند. گفته‌های آقای سیاف نشان‌دهنده نگرانی او و هوادارانش است. این نگرانی‌ها از سوی کسانی ابراز می‌شود که یا خود در حکومت هستند یا هم‌حزبی‌های‌شان. تنظیم جمعیت شریک حکومت وحدت ملی است. رییس اجرایی و وزیر خارجه جمعیتی هستند. آقای سیاف هم در دولت نفوذ دارد و حامد کرزی خودش می‌گوید که همیشه طرف مشورت رییس‌جمهور غنی است. این واقعیت نشان می‌دهد که به رغم مذاکراتی که میان سیاستمداران در جریان است، قشر سیاسی کابل روی چگونگی رسیدن به صلح و نحوه تعامل با پاکستان، با هم‌دیگر توافق ندارند. این وضعیت واقعا نگران‌کننده است. باید پیش از هر نوع تصمیم‌گیری استراتژیک، قشر سیاسی کابل، در مورد نحوه تعامل با پاکستان به توافق برسند.
قشر سیاسی کابل هم‌چنان باید در مورد خواست‌های احتمالی پاکستان هم مذاکره کنند و به توافق برسند و بعد این توافق را به مردم افغانستان ابلاغ کنند. مردم افغانستان می‌خواهند جنگ از کشورشان رخت بر بندد و ثبات تامین شود. مردم هم‌چنان می‌خواهند که دست‌آوردهای سیزده سال اخیر حفظ شود و کشور به گذشته برنگردد. مردم نمی‌خواهند حقوق شهروندی و بشری‌شان بار دیگر پایمال شود. زنان نمی‌خواهند بار دیگر از حقوق اساسی‌شان محروم شوند و فرهنگیان کشور هم نمی‌خواهند بر آزادی بیان، آزادی رسانه‌ها، آزادی فعالیت‌های سیاسی و تشکیل اجتماعات محدودیت وضع شود.
همه می‌خواهند که جنگ پایان یابد و طالبان وارد بازی باقاعده شوند. بازی باقاعده یعنی این‌که سران گروه طالبان، قانون اساسی افغانستان را قبول کنند و با تشکیل حزب سیاسی در انتخابات شرکت کنند و از راه‌های مسالمت‌آمیز در پی به کرسی نشاندن اهداف سیاسی‌شان باشند. تنظیم‌هایی که در برابر شوروی جنگیدند نیز وارد بازی باقاعده شده‌اند. تقریبا تمامی سران تنظیم‌ها و فرماندهان عمده آنان، قانون اساسی افغانستان را پذیرفته و به زندگی جدید سیاسی تن داده‌اند. این چیزی است که همه جریان‌های سیاسی و نخبگان جامعه روی آن توافق دارند.
جامعه جهانی هم در پی آن است تا جنگ افغانستان با امضای یک توافق‌نامه سیاسی به پایان برسد. واضح است که طالبان بدون همکاری پاکستان روی میز مذاکره حاضر نمی‌شوند. پاکستان هم خواست‌هایی دارد که باید در مورد آن بحث شود. قشر سیاسی کابل باید روی این خواست‌ها بحث کنند و به یک اجماع برسند. همان‌طوری که قبلا رییس‌جمهور غنی گفته بود، باید روی قیمت جنگ و صلح، اجماع به‌وجود بیاید. دیدگاه‌های متضاد سیاستمداران که هر روز رسانه‌ای می‌شود، نشان‌دهنده آن است که حکومت وحدت ملی به رغم مشوره با سیاستمداران، تلاش جدی برای ایجاد اجماع سیاسی نکرده است. بسیار ضرور است که روی قیمت نزدیکی با پاکستان و صلح با طالبان، قشر سیاسی کشور به اجماع برسند و این ابتکار را هم سران حکومت وحدت ملی به دوش بگیرند. سران حکومت وحدت ملی باید هرچه زودتر تمام قشر سیاسی کابل را جمع کنند و با آنان به توافق برسند.

اشتراک گذاري با دوستان :