تنها امید زنان
تعهدات بین‌المللی است

امروز هشتم مارچ روز گرامیداشت از همبستگی زنان جهان است. تلاشگران حقوق زن در این روز، با برگزاری همایش‌ها، یاد تلاشگران پیشین حقوق زن را که از جان‌شان در این راستا مایه گذاشتند و برای احقاق حقوق انسانی زنان مبارزه کردند، گرامی می‌دارند. ستم بر زنان در جوامع انسانی، مشکلی تاریخی است. سرگذشت انسان به گونه‌ای رقم خورد که زنان در معرض تبعیض ساختاری قرار گیرند و هنجارها، ارزش‌ها و تفاسیر مسلط از متون دینی، پشتوانه‌ی این تبعیض قرار گیرند. پس از عصر روشنگری، به میان آمدن سرمایه‌داری تجاری و صنعتی و تدوین اسناد جدید حقوقی برای تضمین حقوق انسان، جنبش‌های اجتماعی دفاع از حقوق زنان در اروپا و امریکا به میان آمد. این جنبش‌ها خواستار فرصت‌های برابر تحصیلی و شغلی برای زنان بودند. جنبش‌های یادشده حق رای، حق تحصیل و حق کار را برای زنان در کشورهای غربی تضمین کرد و این حقوق درج قوانین اساسی این کشورها و اعلامیه جهانی حقوق بشر شد. جنبش‌های اجتماعی دفاع از حقوق زنان قربانی‌های زیادی دادند. راهپیمایی معروف نیویارک برای تعیین دستمزد برابر برای زنان و مردان، با گلوله پاسخ داده شد و از همین سبب هشت مارچ به عنوان روز همبستگی زنان نام‌گذاری شد. اما در افغانستان گرامیداشت از این روز، مثل تمامی پدیده‌های مدرن دیگر وارداتی و بی‌محتوا است. در این روز مراسم‌های گرامیداشت از هشت مارچ برگزار می‌شود و به نحو بسیار مضحک، به تعدادی هدیه  و تبریکی می‌دهند. ذهن بسیاری از برگزارکنندگان حتا نسبت به پیشینه تاریخی این روز، کنجکاو نمی‌شود. برخی از فعالان مدنی کابل که پروژه‌های برگزاری محافل را مدیریت می‌کنند، در مورد جنبش‌های اجتماعی زنان در اروپا و کشورهای منطقه حتا یک کتاب هم نخوانده‌اند. رفتارهای این به اصطلاح فعالان مدنی سبب شده است که حتا طبقه متوسط کابل‌نشین هم اطلاعات دقیق در مورد پیشینه هشت مارچ نداشته باشند. عده‌ای تصور می‌کنند که این روز، برای گرامیداشت از مادران نام‌گذاری شده است و شماری هم آن را روز همسر تصور می‌کنند. نوشته‌های بسیاری از کاربران افغان فیسبوک، نشان می‌دهد که بسیاری از آنان، اطلاع دقیقی از این روز و پیشینه آن ندارند. این وضعیت نشان می‌دهد که بیشتر تلاشگران حقوق زن در کابل و فعالان جامعه مدنی با آن که پول هنگفتی مصرف کرده‌اند، اما نتوانسته‌اند در مورد حقوق زنان ذهنیت‌سازی کنند. جامعه مدنی نتوانسته در روستاهای کشور در مورد حقوق حداقلی زنان آگاهی‌دهی کند و یا در نظام قضایی کشور برای رسیدگی به پرونده‌های خشونت علیه زنان، ظرفیت ایجاد کند. به همین دلیل است که آمار خشونت علیه زنان بالا می‌رود. محاکم برای رسیدگی به قضایای خشونت علیه زنان ظرفیت ندارند و قاضی به قربانی خشونت جنسی می‌گوید چرا خودکشی نکرده است. این روزها نگرانی جدی‌ای وجود دارد که مبادا حقوق زنان قربانی توافق سیاسی برای پایان جنگ شود. تنها امید زنان افغانستان، تعهد بین‌المللی برای حمایت از حقوق آنان است؛ به امید این که این تعهد پابرجا بماند.

اشتراک گذاري با دوستان :