درباره گروگان‌گیری توضیح بدهید

دیروز اعلام شد که ارتش ملی عملیات نجات ۳۱ گروگان را آغاز کرده است. به رغم اعلام این خبر، هیچ خبر موثقی از گروگان‌ها در دست نیست، یا شاید مقام‌ها نمی‌خواهند بنابر ملحوظاتی در مورد آنان سخن بگویند. واقعیت این است که گروگان‌گیری سی‌ویک مسافر وجدان جمعی افغانستان را تکان داده است. در سیزده سال گذشته، دیده نشده بود که طالبان مسافران عادی را از بس‌های مسافربری پیاده کنند و به گروگان بگیرند. طالبان در زمان حاکمیت‌شان مرتکب قتل عام و تطبیق سیاست زمین سوخته شدند، اما در سیزده سال گذشته، دیده نشده بود که این گروه، مسافران عام را گروگان بگیرند. فرماندهان محلی طالبان، گاهی اعضای خانواده بلندپایگان دولتی را برای باج‌گیری به گروگان می‌گرفتند، اما گروگان‌گیری کتله‌ای مسافران آن هم از یک قوم، رویدادی بی‌سابقه است.
بسیاری‌ها گمان می‌کنند که گروگان‌گیرها انگیزه‌های فرقه‌ای و ایدیولوژیک دارند و به گروه تبهکار داعش وفادار اند. مقام‌های دولتی این خبر را تایید نکرده‌اند، اما هیچ کسی تردید ندارد که گروگان‌گیرها فرقه‌گرا هستند. به‌نظر می‌رسد که غیر از عملیات نظامی راه دیگری برای نجات گروگان‌ها باقی نمانده است. ریش‌سفید‌ها ظاهرا نتوانستند کاری از پیش ببرند. به‌نظر ما، سران دولت باید در این مورد به مردم افغانستان اطلاع‌رسانی کنند. سران حکومت وحدت ملی باید به مردم بگویند که گروگان‌گیرها چه کسانی‌اند و از جان گروگان‌ها چه می‌خواهند. اگر برخی از فرماندهان طالب به داعش اعلام وفاداری کرده‌اند و از این به بعد از البغدادی خط می‌گیرند، مردم حق دارند در مورد آن بدانند.
رییس‌جمهور غنی در سخنرانی اخیرش هیچ چیزی در مورد گروگان‌گیری در زابل نگفت. سکوت مقام‌های دولتی، مردم را بیشتر نگران ساخته است. این درست است که گروگان‌گیری رویدادی بسیار حساس است و نباید اطلاعات محرم مربوط به آن افشا شود؛ اما در دیگر نقاط جهان وقتی گروگان‌گیری اتفاق می‌افتد، مقام‌های بلندپایه آن فورا در رسانه‌ها ظاهر می‌شوند و به مردم اطمینان می‌دهند که هرچه در توان دارند، برای نجات گروگان‌ها انجام می‌دهند.
دولت برای نجات جان گروگان‌ها حتا تصمیم‌های بزرگ می‌گیرند. مثلا دولت کوریای جنوبی برای رهایی شهروندانش از چنگ طالبان، باج کلانی به این گروه داد. منظور ما به هیچ‌وجه این نیست که با تروریست‌ها و گروگان‌گیران معامله شود. خواست ما این است که بلندپایگان کشور، در تلویزیون ظاهر شوند و به مردم اطمینان دهند که هرچه در توان دارند، برای رهایی گروگان‌ها انجام می‌دهند. متاسفانه تمام مقام‌های حکومت وحدت ملی از رییس‌جمهور گرفته تا رییس اجرایی و معاونان‌شان خاموش‌اند؛ انگار هیچ اتفاقی نیافتاده است. این واقعا توجیه ندارد.
سران حکومت وحدت ملی باید برای مردم و خانواده‌های گروگان‌ها سخنرانی کنند. نباید به بخشی از مردم افغانستان چنین ذهنیت داده شود که کسی در این سرزمین به فکر آنان نیست. رییس‌جمهور و رییس اجرایی باید در مورد گروگان‌گیری با مردم صحبت کنند و هم‌چنان در مورد تدابیر دولت برای تامین امنیت شاهراه‌ها و جلوگیری از گروگان‌گیری دیگر اطمینان دهند. پس از گروگان‌گیری اخیر هیچ مسافری در جاده‌ی کابل- قندهار با خیال راحت سفر نمی‌کند. پیش از این ترس از طالبان بود، اما حالا علاوه بر طالب، گروگان‌گیری نیز مزید بر علت شده است. گروگان‌گیری ترس مضاعف برای مردم، به‌ویژه شهروندان شیعه‌مذهب کشور خلق کرده است. سران حکومت وحدت ملی باید در مورد این مسایل با مردم افغانستان صبحت کنند؛ سکوت راه‌حل نیست.

اشتراک گذاري با دوستان :