دفاع از کشور را فراموش نکنید

- فردوس

چند روز پیش رییس سازمان اطلاعات مرکزی امریکا اعلام کرد که اگر به نیروهای امنیتی افغانستان کمک نشود، قلمرو زیر کنترول طالبان وسیع می‌شود. این هشدار بسیار جدی برای امریکا، ناتو و نیروهای داخلی افغانستان است. این روزها آماده‌سازی نیروهای داخلی برای فصل جنگی سال آینده، در هیاهوی مذاکره با طالبان و پاکستان فراموش شده است. تلاش برای کشاندن طالبان به پای میز مذاکره و تفاهم با پاکستان، مورد حمایت همه است، اما در کنار این باید نیروهای داخلی و در مجموع دولت افغانستان، برای فصل جنگی سال آینده آماده باشند. تردیدی وجود ندارد که جنگ افغانستان به بن‌بست استراتژیک رسیده است. ناتو هم برای حفظ این بن‌بست استراتژیک نیروهای داخلی را حمایت راهبردی می‌کند.
مذاکره میان طرف‌های درگیر هم زمانی به راه می‌افتد که بن‌بست استراتژیک اتفاقی شکل بگیرد. اما بن‌بست کنونی جنگ افغانستان هنوز از دید طالبان استراتژیک نیست. طالبان تصور می‌کنند که بن‌بست موجود تاکتیکی است و آنان در فصل جنگی سال آینده قادراند ساحه زیر کنترول‌شان را وسیع بسازند و حداقل یکی دو ولایت را سقوط بدهند. گروه طالبان تا اوایل سال ۲۰۱۰، بخش‌های زیادی از ولایات هلمند و قندهار را کنترول می‌کردند. آن زمان ساحه نفوذ ناتو در قندهار و هلمند محدود به لشکرگاه و شهر قندهار بود.
در آغاز سال ۲۰۱۰ ایالات متحده به اساس راهبرد جدید بارک اوباما، نیروی تقویتی به منطقه فرستاد. افزایش شمار نیروهای ناتو در هلمند و قندهار سبب شد که بخش‌های زیادی از این دو ولایت به کنترول نیروهای ناتو درآید. ناتو بعدا به کمک وزارت دفاع افغانستان قول اردوی هلمند را ساخت تا از روستاهای باز گرفته شده آن ولایت حفاظت شود. حالا که نیروهای ناتو بیرون شده‌اند، همه مسوولیت‌ها به قول اردوهای قندهار و هلمند منتقل شده است. به احتمال زیاد طالبان تصور می‌کنند که در فصل جنگی سال آینده می‌توانند روستاهایی را که در سال ۲۰۱۰ از دست داده‌اند، بازپس بگیرند.
حلقات استخباراتی و نظامی حامی طالبان در پاکستان نیز تلاش می‌کنند ساحه کنترول طالبان را وسیع بسازند. گفته می‌شود که حلقاتی در ارتش پاکستان تلاش می‌کنند مذاکرات آینده به معامله تقسیم قلمرو افغانستان منجر شود؛ به‌گونه‌ای که بخشی از قلمرو کشور در اختیار طالبان و برخی دیگر آن در کنترول دولت افغانستان باشد. آرزوی حامیان پاکستانی طالبان این است که این گروه پس از توافق سیاسی و پایان جنگ هم برخی از مناطق استراتژیک جنوب افغانستان را در کنترول داشته باشد. ارتش و پولیس رسمی به این مناطق مسلط نباشد. حلقات قدرتمند در ارتش و استخبارات پاکستان تصور می‌کنند که کنترول دایمی طالبان بر بخش‌هایی از جنوب افغانستان، منافع امنیتی آنان را تامین می‌کند.
استخبارات و ارتش پاکستان از احتمال نفوذ استخبارات هند در این مناطق می‌ترسند. با توجه به این واقعیت‌ها احتمال آن وجود دارد که طالبان، همزمان با شروع مذاکرات رسمی با کابل در بهار سال آینده خورشیدی، حملات تهاجمی خود را بر هلمند و قندهار آغاز کنند. حلقات حامی طالبان در پاکستان هم از این حملات حمایت راهبردی خواهند کرد. سران طالبان هم از شعله‌ور کردن آتش جنگ در جریان مذاکرات نفع می‌برند. روشن است که هر جناحی که در میدان جنگ دست‌آورد دارد، در میز مذاکره نیز امتیاز می‌گیرد. وزارت‌خانه‌های قوای مسلح، رییس‌جمهور، رییس اجرایی و مشاور شورای امنیت ملی باید این مسایل را در نظر داشته باشند. این آقایان نباید چنان ذوق‌زده شوند که آماده‌سازی نیروهای داخلی را از یاد ببرند. تجربه نشان داده است که سربازان ارتش و پولیس افغانستان، با سرسختی از مواضع‌شان دفاع می‌کنند.
تابستان امسال در اوج تنش‌های انتخاباتی، روستاهای سنگین در ولایت هملند، هدف حملات طالبان قرار گرفت. نیروهای امنیتی در برابر این حمله طالبان، پایداری بی‌نظیری از خودشان نشان دادند. حالا هم اگر نیروهای امنیتی خوب مدیریت شوند، مورد حمایت رهبری سیاسی حکومت باشند و لوژستیک و امکانات لازم در اختیارشان قرار داشه باشند، می‌توانند هر نوع حمله طالبان را با مقاومت سرسختانه و حتا ضدحمله‌های موثر پاسخ بگویند.
حکومت وحدت ملی باید در هماهنگی با ناتو و نیروهای ویژه امریکا که تا هنوز در پایگاه بگرام مستقر هستند، برای دفع حملات بهاری و زمستانی طالبان که همزمان با شروع مذاکره آغاز خواهد شد، نقشه دفاعی بسازد. هم‌چنین فرماندهان ارتش باید برنامه‌ریزی‌های تهاجمی خودشان را داشته باشند. وزارت‌خانه‌های قوای مسلح باید به هیچ‌وجه اجازه ندهند که طالبان قلمرو زیر کنترول‌شان را وسیع بسازند. روستانشینان جنوب کشور ما نباید گوشت دم توپ منافع امنیتی پاکستان باشند. هیچ کشوری حق ندارد برای تامین منافعش از کیسه مردم ما ببخشد یا مردم ما را افزار بسازد. نیروهای امنیتی کشور ما مکلف‌اند از مردم افغانستان دفاع کنند. رهبری سیاسی حکومت وحدت ملی هم نباید خودش را جبون و از پا افتاده معرفی کند. این حکومت باید برنامه روشن تعرضی و دفاعی داشته باشد. افغانستان باید برای جنگ و مذاکره آماده باشد.

اشتراک گذاري با دوستان :