پنجاه‌ویک درصد کودکان بلخ مصروف کار شاقه‌اند

- شکوهمند- مزارشریف

موسسه آینده برای کودکان افغانستان با راه‌اندازی همایشی اعلام کرد که اکثریت کودکان افغانستان به‌دلیل ضعف اقتصادی، مصروف کار و فعالیت‌های شاقه‌اند.
بانو مریم کریمی، مسوول موسسه آینده برای کودکان افغانستان از پوشش ۳۵۰ کودک نیازمند خبر داده می‌گوید که بیشتر این اطفال از خانواده‌های فقیر و نیازمندی‌اند که توانایی ادامه درس و تحصیل را نداشتند و این بنیاد زمینه ادامه تحصیل برای این کودکان را مهیا کرده است.
بانو کریمی گفت: «ما اطفالی را در بنیاد کودک زیر سرپرستی داریم که یا پدر ندارند یا خیلی فقیر می‌باشند و معاش ماهوار برای‌شان می‌دهیم.»
خانم مریم کریمی هم‌چنان گفت که معاش ماهوار از سوی بنیاد کودک برای اطفال متفاوت بوده و از یک هزار افغانی تا پنج هزار افغانی فرق می‌کند چون برای هر طفل به اساس نیازمندی‌اش پرداخته می‌شود.
در میان اطفالی که نیاز به کمک‌های فراوان دارند، اطفالی می‌باشند که از بیماری تالاسمی یا همان بیماری سرطان رایج در میان کودکان رنج می‌برند که بر بنیاد گفته‌های مریم کریمی در این مرکز زیر تداوی قرار دارند.
وی می‌گوید که از جمله، ۸۶ تن این کودکان از بیماری تالاسمی رنج می‌برند و از چندی به این طرف این بنیاد آن‌ها را زیر درمان قرار داده است.
در همین حال شماری از استادان دانشگاه نیز از وضعیت بد زندگی کودکان در کشور ابراز نگرانی کرده می‌گویند که دولت باید برای بهبود وضعیت زندگی آنان تدابیر جدی را روی دست بگیرد. این صاحب‌نظران می‌گویند که کودکان مصروف به کارهای شاقه در کشور میراث جنگ‌های گذشته و حال هستند که باید با آن‌ها کمک صورت بگیرد.
پشتون شراره، استاد روانشناسی در دانشگاه، کودکان نیازمند و بی‌بضاعت را میراث جنگ‌های اخیر در کشور دانسته می‌گوید که اکثریت کودکان در کشور نیاز به همکاری و مساعدت داشته و از لحاظ روانی این مساعدت‌ها کودکان را روحیه داده و به زندگی امیدوار می‌سازد.
پشتون شراره، گفت: «وقتی که ما دست مساعدت را به سوی کودکی که نیازمند است دراز می‌کنیم، طبعا او را از نگاه روانی تقویه می‌کنیم که دستگیری دارد که دستش را بگیرد.» به‌گفته این استاد دانشگاه هرگاه کودکان بدانند که در جامعه تکیه‌گاهی دارند، در آینده عقده‌ای بار نیامده و در جامعه به عناصر مفید تبدیل می‌شوند اما برعکس آن خیلی زیانبار خواهد بود.
از سویی هم میر عزیزالله نثار، دانش‌آموخته اقتصاد در بلخ می‌گوید که بهترین کمک اقتصادی به کودکان مصروف کارهای شاقه و خیابانی، فراهم کردن زمینه‌های ادامه درس و تحصیل است و تمام کسانی‌که می‌خواهند وضعیت را تغییر بدهند، باید برای کودکان زمینه‌های ادامه تحصیل و تعلیم را فراهم سازند.
آقای نثار گفت که کودکان باید خودکفا به بار بیایند ورنه کمک‌های مقطعی اقتصادی راه به‌جایی نخواهد برد؛ باید راهکاری تنظیم شود که هم آن‌ها درس بخوانند و هم در کنار آن از لحاظ اقتصادی تامین شوند. به‌گفته میر عزیزالله نثار کودکانی که در خیابان‌ها مصروف کار شاقه می‌باشند باید جمع گردند و در یک مرکز تعلیمی و حرفه‌آموزی آموزش ببینند.
با این هم کودکانی که در خیابان‌های شهر به کارهای شاقه مصروف می‌باشند، نه از وضعیت بد اقتصادی خود شاکی‌اند و نه هم از بی‌توجهی دولت و نهادهای حامی کودکان بلکه تنها خواهان صلح و امنیت می‌باشند. مریم دختری است که حدود ۱۰ سال سن دارد. وی با آرزو و امیدی زندگی می‌کند که روزی در صلح و امنیت به سر برده و شامل یکی از مکاتب خوب گردد.
مریم می‌گوید: «آرزو دارم که جنگ از بین برود و ما در صلح زندگی کنیم و در یک مکتب خوب شامل درس شوم.» احمد شاکر کودکی دیگر از مردم می‌خواهد که با کودکان رفتار بد نداشته باشند: «ما از مردم می‌خواهیم که با ما رفتار بد نکنند. ما حق داریم زندگی کنیم.» در کنار وضعیت اقتصادی بد اکثر خانواده‌ها در افغانستان که باعث روی آوردن کودکان به کارهای شاقه شده است حملات انتحاری و انفجارهای نیز هر روزه از کودکان قربانی می‌گیرد.

اشتراک گذاري با دوستان :