لزوم تقویت ظرفیت‌های کمیته اضطرار

دیروز رییس‌جمهور و رییس اجرایی به پنجشیر رفتند تا عملیات کمک‌رسانی به آسیب‌دیدگان برف‌کوچ را نظارت کنند. رفتن رییس‌جمهور و رییس اجرایی به پنجشیر و نظارت از عملیات کمک‌رسانی، اقدامی‌است سزوار ستایش. این اقدام نشان می‌دهد که حکومت وحدت ملی، نسبت به شهروندان روستانشین کشور احساس مسوولیت می‌کند و به بازماندگان قربانیان قوت قلب می‌دهد. اما در کنار این اقدامات باید دولت یک برنامه استراتژیک برای تقویت کمیته حالات اضطرار تدوین و اجرا کند. تجربه نشان داده است که ما وقتی اتفاق رخ دهد، دست به کار می‌شویم. وقتی رویدادی اتفاق می‌افتد، مسوولان ما با دست‌پاچگی شروع به مدیریت آن می‌کنند و با پایان رویداد، همه‌چیز تمام می‌شود. باید داستان مدیریت بحران تمام شود. ما باید پیش از این‌که رویدادی اتفاق بیفتد، آمادگی داشته باشیم. کمیته حالات اضطرار باید چنان تقویت شود که برای هر رویداد احتمالی آماده کمک‌رسانی باشد. باید نقاطی که در برابر حوادث طبیعی آسیب‌پذیر هستند، در سراسر کشور شناسایی شوند.
معلومات دقیق در مورد این نقاط باید گردآوری شود و همه آن، در بانک اطلاعات کمیته حالات اضطرار ثبت شود. بعد ظرفیت‌های لازم برای مقابله با هر حادثه‌ای در کمیته حالات اضطرار ایجاد گردد. مثلا کمیته حالات اضطرار باید آماده آب‌خیزی حتا در کابل باشد. کابل‌نشینان می‌دانند که این شهر حتا تحمل باران‌های شدید موسمی را ندارد. چند دقیقه بارندگی تمام خیابان‌ها و کوچه‌های شهر را پر از آب می‌سازد. حتا چهارراه‌های اصلی شهر، آب ریز ندارند، وقتی باران می‌بارد حتا در چهارراه‌های مرکز شهر، برکه‌های آب تشکیل می‌شود. اگر کابل مثلا یک ساعت باران شدید و بدون وقفه را در روز تجربه کند، روشن است که بخش‌هایی از آن را سیل می‌برد. به‌دلیل تراکم جمعیت و کثرت کلبه‌های گلین در تپه‌ها و حواشی شهر، خسارت هر نوع سیلابی، بسیار سنگین خواهد بود.
کلبه‌های گلینی که مردم بی‌بضاعت در تپه‌های اطراف کابل ساخته‌اند، آب‌ریز ندارد. علاوه بر این، خندق‌ها و حفره‌هایی که در دهه‌های گذشته آب‌ریز شهر بود، از بین رفته‌اند. با توجه به این واقعیت‌ها باید ظرفیتی در کمیته اضطرار ایجاد شود تا آماده رسیدگی به هر نوع رویدادی در کابل باشد. نباید همیشه منتظر باشیم تا در پنجشیر، بامیان، بدخشان یا جلال‌آباد اتفاقی بیفتد و بعد ما به‌دنبال رویداد برویم. علاوه بر این‌ها دولت‌مردان ما باید برای بقای اقتصادی روستانشینان آسیب‌دیده از حوادث طبیعی برنامه‌ریزی کنند.
برف‌کوچ پنجشیر علاوه بر تلفات سنگین جانی، اقتصاد روستایی را نیز نابود کرد. در روستاهای آسیب‌دیده دیگر نه کلبه وجود دارد، نه آذوقه، نه درخت و نه بز و گوسفند. برای احیای مجدد منابع تغذیه این روستانشینان، دولت باید کاری بکند. اگر کاری نکند، زحمت‌کشان روستایی ناچار می‌شوند، روستاهای خود را ترک کنند و در جستجوی یک لقمه‌نان به کابل بیایند. با توجه به ناتوانی بازار کار کابل در جذب نیروی جدید، مهاجرت روستانشینان به این شهر، مشکلات مضاعف می‌آفریند. دیگر این‌که دولت و کمیته اضطرار باید برای سیلاب‌های احتمالی بهار و تابستان سال آینده، در ولایات مرکزی و شمالی کشور، آمادگی داشته باشد. از همین حالا باید تدابیر لازم گرفته شود تا آسیب سیلاب‌های احتمالی به حداقل برسد.
رییس‌جمهور غنی، رییس اجرایی، کمیته حالات اضطرار، وزارت انکشاف دهات در هماهنگی با سازمان‌های بین‌المللی باید برای ظرفیت‌سازی در کمیته اضطرار یک برنامه استراتژیک طراحی کنند. نباید تا ابد مدیریت بحران کنیم.

اشتراک گذاري با دوستان :