مدیریت گفتگوهای صلح

آقای حنیف اتمر، مشاور امنیت ملی ریاست‌جمهوری، در دوحه، پایتخت قطر به سر می‌برد. گفته شده است که او با مقام‌های قطر و مراجع دیگر پیرامون تلاش‌های صلح کابل مذاکره کرده است. گفته می‌شود که مذاکره با طالبان، قریب‌الوقوع است و تلاش‌های حکومت وحدت ملی ظاهرا نتیجه داده است. حالا مهم است که این گفتگوها و تلاش‌های صلح به درستی مدیریت شود. مدیریت تلاش‌های صلح باید به‌گونه‌ای باشد که همه جناح‌ها و جهت‌های تشکیل‌دهنده حکومت وحدت ملی و چهره‌های سیاسی بیرون از دولت از آن راضی باشند. تلاش‌های صلح نباید در خدمت منافع یک جناح یا یک دسته سیاسی باشد؛ چنین چیزی کل روند را خراب می‌کند. روشن است که تلاش‌های اخیر نوعی بی‌اعتمادی سیاسی هم خلق کرده است.
برخی از سیاستمداران در مراسم گرامیداشت از خروج نیروهای شوروی، به تلویح و تصریح از تلاش‌های اخیر کابل انتقاد کردند. این بی‌اعتمادی سیاسی وقتی از میان می‌رود که مدیریت تلاش‌های صلح، فراگیر، همه‌جانبه و مبتنی بر منافع کل روندی باشد که بعد از کنفرانس بن شکل گرفت. این تلاش‌ها نباید به نفع یک جناح سیاسی مصادره شود. اقدام رییس‌جمهور در مشوره با چهره‌های سیاسی مشهور، ستودنی است. هیاتی که در آینده از جانب افغانستان با طالبان مذاکره می‌کند، باید مورد اعتماد همه جناح‌های تشکیل‌دهنده دولت و چهره‌های سیاسی بیرون از دولت باشد. همه باید روی اعضای این هیات توافق داشته باشند.
رییس‌جمهور و رییس اجرایی باید مراقب باشند و اجازه ندهند که اختلاف‌های سیاسی و سلیقه‌ای کل روند را آسیب بزند. در دوره ماموریت رییس‌جمهور پیشین، حکومت تاکید می‌کرد که شورای عالی صلح، نماینده کل دولت و نظم سیاسی مدرن افغانستان است و صلاحیت مذاکره با طالبان را دارد. اما حالا در این مورد چیزی گفته نمی‌شود. رییس‌جمهور غنی تا حال به صراحت نگفته است که حکومت وحدت ملی کدام مرجع را موظف به گفتگو با طالبان می‌سازد. نقش شورای عالی صلح هم زیاد روشن است. رییس این شورا حالا بر مسند وزارت امور خارجه تکیه زده است و کل شورای عالی صلح در بلاتکلیفی به سر می‌برد.
رییس‌جمهور غنی و رییس اجرایی کشور آقای عبدالله عبدالله، باید هرچه زودتر در مورد مدیریت گفتگوهای صلح، به مردم افغانستان معلومات دهند. باید مشخص شود که کی‌ها از جانب نظم سیاسی موجود افغانستان با طالبان گفتگو خواهند کرد. آیا حکومت وحدت ملی به شورای عالی صلح، چنین صلاحیتی را اعطا می‌کند یا کسان دیگری را موظف به مذاکره می‌سازد؟ چیزی که باید مدنظر همه باشد این است که مدیریت گفتگوهای صلح باید جامع و همه‌شمول باشد. علاوه بر این چهره‌هایی که برای مذاکره برگزیده می‌شوند نیز باید افغانستان‌شمول باشند تا مورد اعتماد همه قرار بگیرند. استفاده سیاسی و جناحی از تلاش‌های صلح، علاوه بر این‌که بی‌اعتمادی سیاسی عمیق را در داخل دامن می‌زند، به کل روند صلح نیز آسیب می‌رساند.
مدیریت تلاش‌های صلح مساله‌ای بسیار بااهمیت است که باید حکومت وحدت ملی آن را جدی بگیرد و در مورد آن به مردم افغانستان، توضیح بدهد. هیچ مناسب نیست که در آستانه شروع گفتگوهای صلح از افغانستان چند صدا بیرون شود. طالبان گروهی هستند که سیزده سال علیه نظم سیاسی موجود افغانستان جنگیدند. جناح‌ها و جریان‌هایی که در این سیزده سال بازی باقاعده کردند و قانون اساسی را پذیرفتند، باید در مذاکره صدای واحد داشته باشند. حکومت باید متوجه این امر باشد.

اشتراک گذاري با دوستان :