استقلال و قانون اساسی باید خطوط قرمز ما باشند

در برخی از رسانه‌های بین‌المللی گزارش‌هایی نشر شده است که قرار است مذاکره میان نمایندگان گروه طالبان و دولت افغانستان آغاز شود. البته خبر مذاکرات قریب‌الوقوع در هشت سال اخیر همواره در رسانه‌ها نشر شده است، اما هیچ‌گاه مصداق عملی نیافته است. تحول تازه این است که رسانه‌های بین‌المللی از قول منابع‌شان در ارتش پاکستان، از احتمال مذاکرات صلح خبر داده‌اند. روشن است که جنرال‌های راولپندی اختیاردار سران طالبان‌اند و اگر آنان واقعا اراده کنند، نمایندگان شورای کویته را روی میز مذاکره حاضر می‌کنند. اظهارات اخیر پرویز مشرف، رییس‌جمهور پیشین پاکستان، بر این نکته صحه می‌گذارد.
مشرف پذیرفت که طالبان را حمایت کرده است و به‌صورت ضمنی، مسوولیت کشتار کودکان، زنان و جوانان شهروند افغانستان را به دوش گرفت. به‌دلیل رفت‌وآمدهای جنرال‌های پاکستانی به کابل و سیاست تعامل حکومت وحدت ملی با اسلام‌آباد، این بار امیدواری برای مذاکره با طالبان بیشتر شده است، اما سران حکومت وحدت ملی، آن طوری که وعده کرده‌اند، باید در این مورد با مردم افغانستان شفاف و بی‌پرده صحبت کنند.
رییس‌جمهور غنی چند روز پیش با انتشار اعلامیه‌ای تعهد سپرد که پنهان‌کاری نمی‌کند. ارگ باید به این وعده عمل کند. در قدم اول باید جریان‌های سیاسی و چهره‌های مهم را در جریان همه‌چیز قرار دهد. همه باید در جریان تصمیم‌گیری‌های استراتژیک باشند. افغانستان باید صدای واحد داشته باشد. طالبان به حمایت همسایه جنوبی ما پاکستان، چهارده سال است که علیه نظم سیاسی بعد از بن می‌جنگند. حکومت و تمام جناح‌های سیاسی کشور که به قانون اساسی افغانستان تعهد دارند باید در تصمیم‌گیری‌های استراتژیک هماهنگ باشند و در مذاکرات صدای واحد داشته باشند. نکته دیگر این است که حکومت وحدت ملی باید خط سرخ مذاکرات را روشن کند. قانون اساسی کشور، باید خط سرخ باشد. حکومت پیشین قانون اساسی را خط سرخ اعلام کرده بود.
جامعه جهانی هم قانون اساسی افغانستان را خط سرخ می‌داند. قانون اساسی کشور بر ارزش‌های مدرن، از جمله انتخابات، حقوق زنان و جوانان و رعایت حقوق بشر، تاکید دارد. هیچ‌کدام این ارزش‌ها باید قربانی نشود. در سیاست تعامل با پاکستان هم باید خط سرخ رعایت شود. حکومت باید در مشوره با احزاب سیاسی، جامعه مدنی، شخصیت‌های سیاسی و پارلمان، خط سرخ را مشخص کند. هر کشوری حق دارد سیاست خارجی‌اش را بر مبنای منافع ملی، طرح و اجرا کند. معنای استقلال هم همین است. مردم افغانستان برای استقلال، قربانی‌های بی‌شماری داده‌اند. استقلال ما باید به هیچ‌وجه زیر سوال نرود. در این شکی نیست که مردم افغانستان تشنه صلح‌اند. این هم درست است که در صورت وجود ثبات می‌توانیم پول بسازیم و اقتصاد را توسعه دهیم. اما در هر نوع تعامل و مذاکره‌ای باید قانون اساسی و استقلال ما قربانی نشود.

اشتراک گذاري با دوستان :