همواره کوشش کرده‌ام تا صدای مردم باشم

- گفتگوکننده: پژمان پژوهش

گفتگو با شاه‌گل رضایی- عضو مجلس نمایندگان

درود!
درود بر شما. خوش آمدید.
از خود بگویید و از کارهای مقدماتی‌تان در پهنه و گستره‌ی سیاست.
شاه‌گل رضایی هستم… نماینده مردم غزنی در مجلس نمایندگان. مکتب را در جاغوری به پایان رساندم. از دانشکده‌ی حقوق و علوم سیاسی بخش شبانه دانشگاه کابل فارغ شدم و ماستری‌ام را هم در دانشگاه کابل بخش پالیسی و اداره عامه به اتمام رساندم. دو دور از وکالتم در پارلمان می‌شود. در این مدت همواره کوشش کرده‌ام تا صدای مردم باشم و مشکلات آنان را به گوش مسوولان برسانم.

روی کدام موضوع بیشتر تمرکز کرده‌اید؟
مشخص ساختن این‌که کدام موضع مورد تمرکزم بوده مشکل است، اما معلومدار که بحث زنان همواره چالش‌برانگیز بوده. اتفاقاتی که برای زنان افغانستان افتاده، نقطه‌ی محوری تمرکز نه تنها برای من بل از همه زنان سیاستمدار بوده تا وارد میدان عمل شوند و کاری بکنند به نمایندگی از یک قشر فراموش‌شده.

اجازه دهید یک پرسش خودمانی از شما بکنم. از زمانی که نماینده مردم هستید و در برابر دوربین رسانه‌ها قرار گرفتید، با همین چادر سفید بوده‌اید. دلیل این یک‌رنگی در زندگی شخصی‌تان چیست؟
فکر می‌کنم پوشش جزو انتخاب شخصی افراد است و من از انتخاب دلخواه خود راحت استم.

از وکیل شدن در پارلمان دل خوش دارید و برای بار دیگر هم اراده‌ی نامزد شدن دارید؟
وکالت برای من هیچ‌گاه به‌عنوان موقف نبوده بلکه جایگاهی است برای به انجام رساندن مسوولیتم. البته در دو دوره‌ای که وکیل مردم بوده‌ام، انتظارات بیشتر از این داشتم تا یک پارلمان قوی و کارآمد داشته باشیم که نظارت‌گر در راستای جلوگیری از فساد اداری باشد. و این‌که برای بار دیگر نامزد خواهم بود یا نه، هنوز زود است که تصمیم بگیرم.

آیا پارلمان کشور یک بخش کارآمد در ده‌سال گذشته نبوده و کارهای قابل توجه را انجام نداده؟
پارلمان در محدودیت صلاحیت سپرده شده وظایف خود را انجام داده ولی ما انتظارات بلند داشتیم که متاسفانه نشد.

نیازهای اولیه مردم کشور؟
نیاز واقعی و نخستین امنیت، صحت، با یک سیاست‌گذاری واقعی و به جا و مدیریت درست.

شما تا چه حد به صحت‌تان توجه دارید؟
معلومدار صحت یک بخش مهم است. حتی کسانی‌که می‌گویند به صحت توجه ندارند، توجه دارند و نمی‌شود در این عرصه بی‌توجه بود. همین که می‌خواهی خوب بخوری و خوب بپوشی به این معنی است که توجه به سلامتی داری.

از خوراک و پوشاک گفتید برای شما کدام یک در اولویت قرار دارد بهداشت محیطی یا غذا؟
هر دو خیلی مهم است اما توجه به بهداشت محیطی بیشتر اهمیت دارد برای این‌که در جریان چند سال کم‌ترین توجه به آن شده امروز متاسفانه آلودگی زیاد است و میزان رسیدگی به نظافت شهری در پایین‌ترین سطح قرار دارد.

از اثر بی‌توجهی کی‌ها؟
هم از آدرس شهروندان و هم مسوولان اما باورمند به این هستم که بیشتر از بی‌توجهی مسوولان شاهد یک محیط زشت هستیم.

از بی‌توجهی مسوولان تا عدم سیاست‌گذاری درست گفتید. حالا از نیازمندی به توجه بیشتر مسوولان تا سیاست‌گذاری مناسب بگویید برای روزهای بعد؟
سیاست‌گذاری مناسب مهم‌ترین رکن نظامداری است که به آن کم‌ترین توجه در گذشته شده اما برای روزهای بعد آن‌چه قابل توجه است در بحث محیط‌زیست این‌که مشکل در این‌جاست تا زمانی‌که اهمیت یک اصل در یک کشور به‌گونه‌ی درست تعریف نشود، تا آن زمان رسیدگی به آن دشوار خواهد بود چرا که محیط‌زیست تا امروز جزو برنامه‌های اصلی دولت نبوده و مهم است تا جزو برنامه‌های اصلی دولت شود تا برای سالیان دیگر اقلا این مشکل کاهش بیابد.

به باور شما گزینش افراد در بخش‌های صحی یا رشته‌های مرتبط به آن به اساس شایسته‌سالاری بوده؟
متاسفانه نه‌تنها به اساس شایستگی افراد انتخاب نشده بلکه پست‌هایی برای افراد ایجاد شده و آن پست‌ها اشغال شده بی‌آن‌که منفعتی برای مردم و جامعه برساند.

همگان می‌گویند آلودگی‌ها از دو مساله بر می‌آید: ازدیاد وسایط نقلیه و افزایش جمعیت. افزون به این بی‌توجهی افراد و مسوولان که شما فرمودید. نگاهی برای بیرون‌رفت از این معضل؟
شهر کابل برای این‌که گنجایش این همه جمعیت را داشته باشد، آماده نیست و متاسفانه در دهات افغانستان مانند شهر سهولت‌هایی مانند زمینه‌سازی برای اشتغال، توضیح امکانات برای همه و آموزش بهتر فراهم نشده. از دید من این بزرگ‌ترین مشکل است که شهر را پرجمعیت ساخته. تنها برنامه‌ی درست و همه‌جانبه می‌تواند در کابل و ولایات جمعیت را از شهر کم بسازد.
در ازدیاد وسایط نقلیه مدیریت درست کار است تا هنوز هیچ نوع برنامه‌ی درست برای مدیریت و کنترول در افزایش وسایط نقلیه نبوده. فکتور دیگری که قابل توجه است این است که مسوولان کم‌تر توجه‌شان بر کیفیت تیل و مواد نفتی متمرکز بوده.

برای نظارت از کیفیت تیل و مواد نفتی که بیشتر یک عنصر مشکل‌ساز بوده و درصدی بیشتر آلودگی‌ها را سبب شده، مشخصا مسوولیت بر کی‌ها بر می‌گردد؟
وزارت تجارت، ریاست مواد نفتی و وزارت داخله که در عین وارد کردن توجه نمی‌کنند.
آیا تاکنون مجلس نمایندگان وزارت تجارت، ریاست مواد نفتی، وزارت داخله، وزارت صحت عامه و شهرداری کابل را برای پاسخ‌دهی فراخوانده است؟ اگر بلی چه نتیجه را به همراه داشته؟
نهادهای مسوول را که شما نام بردید بارها برای پاسخ‌دهی فراخوانده شده و بارها مورد انتقاد قرار گرفتند، ولی در کنار آن‌ها شرکت‌های خصوصی هم بخشی از مشکلات عمده بوده که واردات‌شان برای محیط‌زیست آسیب رسانده و این هم جزو نگرانی‌های مجلس نمایندگان بوده.

فراخوان‌های پارلمان تا چه حد نتیجه داده؟
فراخوان‌های پارلمان نتیجه‌اش در یکی دو روز معلوم نمی‌شود، ولی وظیفه‌اش این است که صدا و مشکلات مردم را به گوش مسولان برساند.

اگر صدا و مشکلات مردم را پارلمان به گوش مسوولان رسانده باشد، البته که حرف چند روز هم نیست ده‌سال می‌شود پارلمان در کشور فعالیت دارد پس چرا توجه نشده آیا مسوولان به حرف پارلمان توجه نکرده یا پارلمان صدای مردم نبوده؟
پارلمان صدای مردم بوده اما فعالیت‌های‌شان محدود به صلاحیت‌های محدود است که برای‌شان داده شده. این‌که مسوولان همیشه به‌گفته‌های پارلمان توجه نمی‌کند یک حقیقت است. و در امر محیط‌زیست، افزون به بی‌توجهی مسوولان نیاز است تا فرهنگ زیست شهری هم از سوی شهروندان در نظر گرفته شود.

برای دستیابی به راه‌حل‌ها؟
در این عرصه نیاز است تا هر شخص احساس مسوولیت کند و مسوولان هم در این امر با توجه به سیاست‌گذاری مناسب و مدیریت درست به پیش روند.

آرزوی بزرگ‌تان برای کشور با در نظرداشت شرایط موجود؟
ثبات و تامین امنیت برای کشورم. قسمی که شاهد هستیم همه‌روزه حملات تروریستی از هموطنان ما قربانی می‌گیرد که جلوگیری از این همه نابه‌سامانی‌ها تبدیل به آرزوی بزرگی برای همگان شده.

حرف اخیرتان برای خوانندگان برگه‌ی محیط‌زیست؟
قسمی که همه شاهد تبلیغات‌اند، همواره گفته شده شهر ما خانه‌ی ما. مسوولیت شهروندی جزو فرهنگ همه کابل‌نشینان شود. لازم است که به معنی واقعی هر شهروند شهر خود را خانه‌ی خود فکر کند و مسوولان هم برنامه‌ریزی دقیق و مناسب داشته باشند. اگر نه در فاصله‌ی چند سال بعد یا دهه‌های دیگر شاهد مشکلات خیلی جدی‌تر از این خواهیم بود.

سپاس.
سپاس از شما هم که وقت گذاشتید.

اشتراک گذاري با دوستان :