گفتگوی ویژه با مسوول هماهنگی برنامه‌های سفارت امریکا در کابل – قسمت دوم و پایانی

- گفتگو‌کننده: پرویز کاوه

۸صبح: سوال دیگر در رابطه به کلینیک و لوازم تداوی برای معتادان است. با توجه به برنامه‌های شما در زمینه کاهش اعتیاد به مواد مخدر، کدام نوع هماهنگی‌های لازم میان شما و ادارات افغان که در این زمینه کار می‌کنند، وجود دارد؟ به‌طور مثال هماهنگی لازم میان شما و حکومت افغانستان وجود دارد تا دریابید که در کدام ولایت شفاخانه تاسیس شود تا معتادان درمان شوند؟
یاماشیتا: بلی فکر می‌کنم که این هماهنگی بهبود می‌یابد. فکر می‌کنم که همه ما می‌توانیم این هماهنگی را بهتر بسازیم. در حقیقت تداوی معتادان حتمی نیست در شفاخانه صورت گیرد. حتا در امریکا هم نیازی نیست معتادان در شفاخانه درمان شوند. خوب، اگر این جای خارج از شفاخانه باشد، آیا این مسوولیت وزارت صحت عامه است یا مسوولیت وزارت کار و امور اجتماعی؟ اگر به‌جای سال‌خوردگان، جوانان باشند آیا این باید مسوولیت وزارت جوانان و ورزش باشد [که در برخی کشورها این وزارت وجود دارد] و یا این‌که مسوولیت وزارت داخله، زیرا استفاده از مواد مخدر غیرقانونی است؟ ما روی این‌که تداوی معتادان مسوولیت کی است، کار می‌کنیم و فکر می‌کنم که باید زیاد روی آن کار صورت گیرد. در حال حاضر نهادهای غیرحکومتی ادعا دارند که راه‌حل جامع و قابل اطمینان برای این معضل دارند. از این‌رو ما برخی از نهادها را کمک می‌کنیم که این نهادها می‌توانند معتادان را کمک و حمایت بکنند.

من به عبارت فارسی که می‌گوید قطره‌قطره دریا می‌شود باور دارم و در جاپانی هم می‌گویند که قطره‌های آب سنگ را می‌شکند. خوب، وقتی من به این فکر می‌کنم، می‌گویم باید منتظر «صبر استراتژیک» باشیم. شما درست می‌گویید که منابع چنان‌که حالا است باقی نخواهد ماند. اما، ما خود را مطمین می‌سازیم که اولویت‌های عمومی را شناسایی کرده و تا زمانی‌که ما تعهد کرده‌ایم همکار تمام افغان‌ها باشیم، این تعهد و همکاری خود را حفظ خواهیم کرد.

 

۸صبح: برخی برنامه‌های کاهش اعتیاد به مواد مخدر از سوی سفارت از طریق برخی نهادها انجام شده است، اما وقتی در برخی مکان‌های درمانی داخل می‌شویم، می‌بینیم که بیشتر از ۱۰ نفر در یک اتاق زندگی می‌کنند و تحت تداوی قرار دارند. آیا بهتر نخواهد بود که شفاخانه اختصاصی ساخته شود و یا حکومت یک مرکز را برای درمان معتادان بسازد تا این‌که چنین کاری از سوی نهادهای غیرحکومتی صورت بگیرد؟
یاماشیتا: در این مورد باید بگویم که اگر شما به مراکز تداوی اعتیاد نگاه بکنید، می‌بینید که آن‌جا کلینیک هم دخیل است. به‌نظر من مهم است که فکر کنیم وزارت صحت عامه یک مرکز تداوی یا اساسا کلینیکی است که تغییر رفتاری ایجاد می‌کند. یک فرد که نیاز صحی داشته باشد، لازم است که در شفاخانه تداوی شود. وقتی درمان کلینیکی تمام می‌شود، باید روی تغییر رفتاری فرد معتاد تلاش شود و این چیزی است که تجربه در جهان نشان داده تا تداوی در خارج از شفاخانه صورت گیرد. ممکن این مکان یک نهاد غیرحکومتی باشد و یا یک مکان ویژه دیگر.

 

۸صبح: شما می‌دانید که در این اواخر شاهد خودکشی بیشتر زنان هستیم. برخی از زنان خودشان را می‌سوزاند، دار می‌زنند و و یا با استفاده از روش‌های دیگر خودکشی می‌کنند. یکی از اولویت سفارت این است تا مطمین شود زن‌ها به حقوق‌شان دسترسی پیدا کنند. زنان در وضعیت فعلی افغانستان مشکلات زیاد داخلی دارند. آیا فکر می‌کنید زن‌ها می‌توانند در درازمدت از حقوق‌شان دفاع کنند؟ از سوی دیگر ما نهادهای زیادی را می‌بینیم که در جهت حقوق زنان کار می‌کنند، اما فعالیت‌های‌شان وابسته به کمک‌های خارجی است و کاهش کمک‌ها می‌تواند نگرانی جدی را برای این نهادها ایجاد کند.
یاماشیتا: خوب، باید در باره زن‌ها و حقوق آن‌ها گپ بزنیم. طبیعتا برخی از زمینه‌ها قانونی‌اند و بعضی از زمینه‌ها آمیخته با اجباراند. اما برخی از زمینه‌های دیگر هم وجود دارد که قدرت درونی دارد، و این بسیار مهم است. شما در باره یک مثال غم‌انگیز صحبت کردید که زنان خود را می‌کشند. به‌نظرم مهم است که باید در باره شرایطی فکر کنیم که برای یک فرد این اجازه را می‌دهد که چنین کاری را بکند. زنانی‌که چنین می‌کنند، فکر می‌کنند گزینه دیگری ندارند، جز این‌که دست به چنین کاری بزنند. از خود باید بپرسیم که محیط و ساختار آن محیط چگونه است و چگونه تغییر کند تا فشار روحی آن کاهش یابد. به‌نظرم این یک بخش کاری ما است. این تنها مربوط قانون‌گذاری نمی‌شود بلکه به نگرش ما برمی‌گردد؛ به‌طور مثال اگر شما به یک محفل بروید می‌بینید که تنها مردهااند و اگر از مردی بپرسید که زن‌تان کجاست، می‌گوید او مریض است. آیا زنش واقعا مریض است و یا این‌که او نخواسته زنش را در این محفل بیاورد. برای افرادی که متعلق به چنین نسلی‌اند، بسیار مشکل است، زیرا ما در باره تغییرات اساسی در روابط آن‌ها- بین زن و شوهر- گپ می‌زنیم.

 

۸صبح: در حقیقت برخی از قضایا و گزارش‌ها و مطالعات از سوی نهادهای حقوق بشری بیانگر این مساله است که زنان به‌خاطر ترس و نگرانی از عدم حاکمیت قانون در کشور خودکشی می‌کنند. آیا هماهنگی لازم میان برنامه‌های‌تان وجود دارد تا به شما اطمینان بدهد که زنان از آگاهی لازم برخوردارند تا به عدالت دست پیدا کنند؟ یعنی برنامه‌هایی که نشان بدهد چطور زنان به مدافعان حقوق زن و حقوق بشر مراجعه کنند تا این نهادها بتوانند از آن‌ها حمایت کنند و دسترسی به عدالت و حاکمیت قانون عملی شود.
یاماشیتا: باید بگویم که نه تنها چنین کاری نیاز است، بلکه ممکن نیز است، اما این کار به یک مدت زمان نیاز دارد. این کار به چند دلیل وقت می‌گیرد. در آغاز آیا به اندازه کافی زنان آموزش‌دیده وجود دارند که این‌گونه مسوولیت‌ها را بر عهده بگیرند؟ البته یک تعداد از زنان در این زمینه‌ها آموزش دیده‌اند، اما نیاز بیشتری است. لذا آموزش و ظرفیت‌سازی آن‌ها وقت زیادی را در بر می‌گیرد. دوم این‌که آیا به لحاظ سیاسی امکان دارد تا زنان در موقعیت‌های کلیدی جابه‌جا شوند؟ البته یک تعداد زنان در پست‌های کلیدی کار می‌کنند، اما نیاز بیشتری وجود دارد. این نیاز در سطوح مختلف همانند رهبری یک نهاد، پست‌های مهم دادستانی، پست‌های مهم قضایی و پست‌هایی در سطح ولسوالی‌ها نیاز است. مشارکت سیاسی باید وجود داشته باشد و حمایت بکند تا زنان در این سطوح جابه‌جا شوند. در آخر این‌که باید زنان در بخش‌های محافظتی و امنیتی باشند که هر کدام این‌ها ایجاب می‌کند تا آهسته‌آهسته اتفاق بیفتند، اما این کارها زمان می‌برد. می‌دانید همواره گفته‌ایم که یک نسل در بر می‌گیرد تا این تغییرات شکل بگیرد و یک نسل ۲۰ سال است.

 

۸صبح: بسیار زیاد تشکر. به‌عنوان سوال آخر می‌خواهم جواب شما را در مورد نگرانی مردم در رابطه به استمرار کمک‌های جامعه جهانی و امریکا به افغانستان داشته باشم. شما هر کاری را که می‌خواهید انجام بدهید، نیاز به زمان دارد. شما مردم را چطور مطمین می‌سازید که کمک‌های شما و جامعه جهانی در بخش‌های مختلف چون بهبود وضعیت زنان، بهبود حاکمیت قانون و بهبود خدمات صحی ادامه می‌یابد؟ البته آن‌گونه که ما می‌دانیم، کمک‌های سازمان کمک‌های توسعه‌ای جهانی امریکا در حال کاهش است.
یاماشیتا: خوب من به عبارت فارسی که می‌گوید قطره‌قطره دریا می‌شود باور دارم و در جاپانی هم می‌گویند که قطره‌های آب سنگ را می‌شکند. خوب، وقتی من به این فکر می‌کنم، می‌گویم باید منتظر «صبر استراتژیک» باشیم. شما درست می‌گویید که منابع چنان‌که حالا است باقی نخواهد ماند. اما، ما خود را مطمین می‌سازیم که اولویت‌های عمومی را شناسایی کرده و تا زمانی‌که ما تعهد کرده‌ایم همکار تمام افغان‌ها باشیم، این تعهد و همکاری خود را حفظ خواهیم کرد.

 

۸صبح: تشکر.

اشتراک گذاري با دوستان :